Cam yüzeyler, iyi optik özellikleri, iyi anlaşılmış yüzey özellikleri ve mikroelektronik endüstrisinden uyarlanmış iyi geliştirilmiş mikrofabrikasyon yöntemleri nedeniyle en yaygın olarak kullanılmaktadır. Cam yüzeyler üzerindeki yapılar genellikle standart fotolitografik teknolojiler kullanılarak oluşturulur. Cam substrat, uygun desen tasarımını sunan bir fotomask tarafından tanımlanan bir bölgede UV ışığına maruz bırakılan geçici ve bir fotoresist katman ile kaplanır.

Maske modeli daha sonra hidroflorik asit ile kimyasal olarak kazınır. Mikrokanallı aşındırmanın ardından, fotorezist ve kurban edici maske katmanları çıkarılır. Son olarak, substrat, bitmiş bir mikroçip oluşturmak için başka bir substrat parçasına bağlanır. Termal difüzyon, cam yapıştırmanın yanı sıra kimyasal olarak etkinleştirilmiş bağlama ve yapışkan tavlama için en sık kullanılan yöntemdir.

 Polimer Bazlı Mikrofabrike Cihazlar

Malzemenin optik özellikleri, MS ile tirelenen mikroçipler için, düşük arka plan absorpsiyonunun veya floresanın zorunlu olduğu çip üzerinde optik algılamaya sahip cihazlara göre daha az kritiktir. Bu nedenle, camsı karbon veya poliimid gibi tamamen opak polimerler, mikrofabrikasyon substratları olarak kullanılabilir. Dahası, polimer mikroçipler büyük ilgi çekmektedir çünkü potansiyel olarak düşük üretim maliyetleri tek kullanımlık olmalarına izin verebilir. Plastik yongaların imalatı için kullanılan yöntemler arasında lazer ablasyon ve kalıplama yöntemleri bulunur.

Fotoablasyon işlemi, polimer moleküllerdeki kovalent bağları koparmak ve parçalanmış polimer parçalarını çıkarmak için kısa dalga boylu bir lazer darbesinin emilmesinden oluşur. Uygun bir maske kullanılarak çeşitli geometri ve boyutlarda kanallar elde edilebilir. Polikarbonat, poli (metil metakrilat) (PMMA), polistiren, nitroselüloz, poli (etilen tereftalat) (PET) ve poli (tetrafloroetilen) (Teflon) dahil olmak üzere ticari olarak temin edilebilen birçok polimer fotoabatlanabilir.

Kalıplama yöntemlerini kullanarak mikrokanalların oluşturulması, bir kalıpçı imalatını, ardından kanal modelinin kalıpçıdan polimerik substrata aktarılmasını ve son olarak mikrokanalların muhafazasını içerir. Kimyasal aşındırmanın (yani izotropik aşındırmanın) aksine, kalıplama yöntemleriyle elde edilen mikro kanallar dikey duvarlara sahiptir. Kanal boyutlarına ve hassasiyet gereksinimlerine bağlı olarak, kalıpçı çeşitli tekniklerle üretilebilir.

Mikro müşteri hizmetleri
Mikro son VERSİYON
Mikro v16
Mikro ön Muhasebe
Mikro V15
Mikro Yazılım Bursa
Mikroduyurular
Mikro e-Dönüşüm

Örneğin, bir X-ışını direncinin fotolitografisi, çok küçük kanallar (100 mm) için gerçekleştirildi, ardından uygun kalıplayıcıyı oluşturmak için elektrokaplama yapıldı. Mikroçip üretmek için kalıpçının kopyası, enjeksiyonla kalıplama, kabartma veya döküm ile gerçekleştirilebilir.

Enjeksiyonla kalıplama işleminde, polimer eritilir ve bir kalıplama odasında kalıpçıya enjekte edilir. Kabartma işleminde, polimer substrat ve kabartma aleti, vakum altında ayrı ayrı, polimer malzemenin cam geçiş sıcaklığının hemen üzerindeki bir sıcaklığa kadar ısıtılır ve sonra temas ettirilirler.

Döküm işlemi, kalıpçının üstüne dökülen ve atmosferik basınç ve sıcaklıkta sertleştirilen polimer malzemeyi içerir. Son olarak, oluklar mikro kanallar oluşturmak için termal laminasyonla kapatılır. Dolayısıyla, plastik yongalar iki farklı yüzey tipine, polimer substratın üç duvarına ve lamine filmin bir duvarına sahiptir.

Tıkaç akışlarının kesintiye uğramasını önlemek için malzemeleri iyi eşleştirmek için özel dikkat gösterilmelidir. Bir alternatif, kalıplanmış plakanın doğrudan oksijen plazma ile başka bir plakaya tavlanmasından oluşur. Bu teknikle dört eşdeğer duvarlı kanallar oluşturulur ve ayrılma daha az bozulur.

B. Tasarımlar

Tipik bir CE mikroçipi yaklaşık 10 cm2 boyutunda ve birkaç milimetre kalınlığındadır. Mikrokanalların boyutları 125 cm uzunluğunda, 5250 mm derinliğinde ve 202100 mm genişliğindedir, ancak derinliği 5 mm’den az olan kanallar bildirilmiştir. Böylelikle, kanalların küçük enine kesiti Joule ısı dağılımına izin verir, böylece mikroçiplere yüksek elektrik alanları uygulanarak saniye altı ayrımlar elde edilebilir.

Nispeten uzun etkili ayırma uzunluğuna sahip klasik CE formatının, mikroçipler üzerinde daha kısa mikro fabrikasyonlu kanallara değiştirilmesi, önemli pik genişlemesi olmaksızın hızlı ayırma sağlar. Verimlilik geçiş uzunluğundan bağımsız olduğundan, daha kısa ayırma yolları, çözünürlük kaybı olmadan kullanılabilir.

Bununla birlikte, mikroçiplerdeki kısa ayırma kanalları, numune girişini daha kritik hale getirir. Normal istifleme prosedürlerinin yanı sıra, dönüşlerden bölge dağılımında herhangi bir artış olmaksızın serpantin veya spiral şekilli kanallar sokularak ayırma kanalının uzunluğu artırılabilir.

CE için mikroçiplerin tasarımı, tek kanallı yapılardan giderek karmaşıklaşan modellere doğru önemli bir gelişme göstermiştir ve mevcut tasarımlar, yonga üzerinde reaksiyonlara ve çoklu kanallarda ayrılmaya izin vermektedir. Ayırma kanalı dizileri, çok sayıda numuneyi aynı anda analiz etmek için mikroçipler üzerinde de tasarlandı, ancak bunlar genellikle algılama yöntemiyle sınırlandırıldı.

Temel bir mikroçip, iki çapraz kanal ve numune, atık ve katot ve anot elektrolitleri için dört rezervuar içerir. Yukarıda bahsedildiği gibi, nanolitre veya pikolitre numune hacimlerinin ayırma kanalına kontrollü enjeksiyonu, dispersiyon etkilerini en aza indirmek için gereklidir. Elektrokinetik enjeksiyonlar, mikro yapıya valf veya pompa gibi ek elemanların entegre edilmesi gerekmediğinden, en yaygın kullanılan örnekleme teknikleridir.

Birçok enjeksiyon şeması geliştirilmiştir ve entegre enjektörler genellikle ya numuneden atığa kanalların dikey olarak kesişmesiyle oluşturulan çapraz kanal enjektörleri ya da numuneden atığa kanalların iki kolunun dengelendiği çift T enjektörleridir. daha büyük bir enjektör bölgesi oluşturmak için. Bugüne kadar çoğunlukla çapraz kesişim kullanılmıştır ve bu tasarımla elektrik alan şiddeti dağılımlarına bağlı olarak yüzer, sıkıştırılmış, dinamik ve kapılı enjeksiyonlar gibi çeşitli enjeksiyon teknikleri uygulanabilir.

Mikroanalitik cihazların uygulanması, çoğunlukla hacimlerin ölçeğiyle ilgili bazı konuları ortaya koymaktadır. Aslında, numune hacminde art arda azalma, analitik yöntemin ölçüm sınırının aşılması veya numunenin artık toplu numuneyi temsil etmemesi nedeniyle analizi tehlikeye atabilir.

Mikroçip cihazlarının bir başka dezavantajı, hem numunenin hem de reaktifin mikroçipten mikrohacim buharlaşması, kantitatif belirlemeyi tehlikeye atması veya istenmeyen hidrodinamik akışları tetiklemesidir. Bu sorun, buharlaşma nedeniyle kaybolan sıvıyı otomatik olarak değiştiren veya çipi kontrollü bir ortamda kapatan pipetleme sistemleri tasarlayarak ele alınmıştır.

The post Mikrofabrike Cihazlar – Ayırma Teknolojisi – FARMASÖTİK ANALİZ – Kimya Mühendisliği – Ayırma Teknolojisi Ödevleri – Kimya Mühendisliği Ödev Yaptırma – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).