Kuvaterner dönemi göz önüne alındığında, Dünya’nın fiziksel durumu (kıtaların ve okyanusların dağılımı, atmosferin bileşimi), onu iklim değişikliklerinin olası bir nedeni olarak dışlamak için yeterince durağan olarak kabul edilebilir.

Bu nedenle, buzul çağlarının ve sıcaklık salınımlarının periyodik oluşumunu, iklim denklemleri için sınır koşulları olarak hizmet eden dış koşullardaki periyodik değişimlerle ilişkilendirmek cazip gelebilir. Bu tür varyasyonlar, öncelikle, örneğin gezegen sistemindeki birçok cisim etkileşiminden dolayı Dünya’nın yörünge parametrelerindeki periyodik değişikliklerin neden olabileceği, gelen radyasyondaki varyasyonlar olacaktır.

Diğer öneriler, gezegenler arası tozdan periyodik geçişi veya Güneş’in radyasyon çıktısındaki periyodik değişiklikleri, benzer, ancak farklı periyotlarla, Güneş’in manyetik etkinliğindeki iyi bilinen değişikliklere, örn. 11 yıllık güneş lekesi döngüsü. Bununla birlikte, güneş enerjisi çıkışındaki ölçülen değişimler, en azından şu anda, ihtiyaç duyulandan çok daha küçüktür.

Ayrıca, dördüncül dönem boyunca sıcaklıktaki salınımlar, Lorenz’in neredeyse geçişsiz, hiçbir dış neden gerektirmeyen kararsız sistemler modeli açısından yorumlanabilir.

Yörünge değişiklikleri açısından açıklama ilk olarak önerildi. Bu tür varyasyonların frekans spektrumu 105 ky’de (Dünya’nın yörüngesinin eksantrikliğindeki değişiklikler), 41 000 yılda (eğiklikteki değişiklikler, yani ekvator ve ekliptik düzlemler arasındaki açı) ve yaklaşık iki tepe noktasına sahip sürekli bir şekle sahiptir.

Eğiklik ve devinimdeki değişimler, Dünya tarafından alınan toplam güneş radyasyonunu değiştirmez, ancak sabit coğrafi konumlarda periyodik değişimlere yol açar. Eksantriklikteki değişim, toplam radyasyon miktarını değiştirir, ancak %0,1’den daha az. Bunun ihmal edilebilir olduğu düşünülürse, radyasyon miktarı eksantriklik değişimlerinden yerel olarak bile etkilenmez.

Okyanus çekirdeği numuneleri üzerinde yapılan son araştırmalarda, 18O ila 16O oranının yanı sıra deniz yüzeyi sıcaklığında (numunelerdeki radyolaryalıların (tek hücreli organizmalar) bolluğundan tahmin edilen) bu spektral tepe noktalarının varlığına dair kanıtlar güçlendirilmiştir.

Numuneler, günümüzden 450 ky’lik bir zaman aralığını kapsıyor. 4 × 104 yıl ve yaklaşık 2 × 103 yıl civarındaki dönemler, güneş radyasyonundaki değişimler açısından yorumlanabilirken, ana buzullaşma döneminin ve eksantriklik değişim döneminin çakışması, olası bir doğayı hemen akla getirmez. nedensel ilişki

Bununla birlikte, 105 yıllık iklimsel değişim periyodunun, devinim bileşenlerinin genliği ile ilişkili olması mümkündür, çünkü bu genlikler eksantriklik ile doğru orantılıdır. İlgili kuplajın doğrusal olmaması gerekir.

Beyaz Dünya Durumu

Mevcut koşullar altında ve muhtemelen Kuvaterner dönemi boyunca, Dünya’nın en istikrarlı halinin tam bir buzullaşma hali olduğunu (yani tüm okyanuslar donmuş, tüm kıtalar karla kaplı) fark etmek önemlidir.

Açıklama, elbette, böyle bir “beyaz Dünya”nın albedo’sunun 0,7’yi aşacağı ve dolayısıyla gelen radyasyonun şu ankinin iki katından fazlasını yansıtacağıdır. Bu durumda tahmini küresel ortalama yüzey sıcaklığı yaklaşık –70°’dir. C. Model hesaplamaları, tüm atmosfer için ortalama sıcaklığın, ortalama yüzey sıcaklığından yaklaşık 20°C daha düşük olacağını, ancak stratosferik sıcaklıkların neredeyse değişmeyeceğini gösteriyor.

Mevcut iklimden “beyaz Dünya”ya geçişi tetikleyecek olan tedirginliğin boyutunu tahmin etmek için çeşitli girişimlerde bulunuldu. Net radyasyon akışının bileşenlerini parametrize eden ve mevsimsel değişimleri ve bulutluluktaki değişimleri ihmal eden basit, tek boyutlu modele göre, güneş sabitinde %1,6 kadar küçük bir azalma, buzulların kritik bir boyutun ötesine geçmesine neden olacaktır. tüm Dünya kaplanana kadar büyümeye devam edeceklerdi.

İklim değişikliği Ekonomisi
Küresel ısınma önlenmezse ne olur
İklim Değişikliği hakkında bilgiler
Küresel ısınma
İklim Değişikliği özet
İklim Değişikliği Coğrafya
İklim sistemi Nedir
İklim değişikliği Makale

Bu süreç geri besleme döngüsünün bir sonucu olarak gerçekleşir: sıcaklık düşüşü → artan buzullaşma → artan albedo → daha fazla sıcaklık düşüşü. Budyko’nun modeli, sıcaklığın mevcut enlem bağımlılığını yeniden oluşturmak için ayarlanan parametrelerle oldukça idealize edilmiş bir şekilde enerjinin enlemsel taşınmasını içerir.

Burada, Budyko’nun modelinden elde edilen ortalama yüzey sıcaklığı, açıklanan idealleştirilmiş topografyaya sahip üç boyutlu atmosferik sirkülasyon modeli kullanılarak, ancak okyanus sirkülasyonu ve mevsimsel değişimler veya ayrıntılı bulut modellemesi olmadan Wetherald ve Manabe’nin sonuçlarıyla karşılaştırılır.

Hidrolojik model dahil edilmiştir, ancak yazarların vurguladığı gibi, güneş radyasyonu ve sıcaklık (veya buzullaşma) arasındaki ilişkiye ilişkin sonuçlar Budyko’nunkinden daha güvenilir olmayabilir çünkü onun fenomenolojik parametreleri (mevcut) verilere uydurulmuştur. Wetherald ve Manabe ise gerçek Dünya’ya benzeyen ama olmayan bir sistemin gerçek denklemlerini yaklaşık olarak çözüyor.

Görüldüğü gibi, şu anda Dünya için ortalama sıcaklıkları yaklaşık 6°C çok yüksek ve dikkate alınan güneş sabitleri aralığında “beyaz Dünya” kararsızlığı olmadan, sıcaklığın güneş radyasyonuna çok daha yavaş bir şekilde bağlı olduğunu tahmin ediyorlar. Mevcut gerçek değerin %4 üzerinde %4 altındadır.

Okyanus akıntıları tarafından meridyensel taşınımın dahil edilmesinin güneş sabitinin değerine duyarlılığı artırabileceği konusunda uyarıyorlar. Kuvaterner dönemindeki maksimum buzulların kapsamı, Budyko’nun beyaz bir Dünya’ya yol açabilecek olan kabaca 50°’lik kritik enlemine giden yolun %75’ini aştı.

Yukarıdaki tartışmadan, 3 × 109 yıldan daha uzun süredir donmamış suyun varlığını açıklamak için bir açıklamanın gerekli olduğu anlaşıldığında, Dünya ikliminin uzun vadeli evrimi yeni bir ışık altında görülebilir. Dünya, bu süre zarfında istikrarlı bir tam buzullaşma durumunda olamazdı (veya daha kısa süreler içinse, buzu eritmek için gereken büyük miktarda enerjiyi açıklamak için bir açıklama gerekir).

Görünen çelişki, Güneş sabitinin, Güneş’in bir anakol yıldızı haline gelmesinden bu yana geçen 4,5 × 109 yıl boyunca mevcut değerden yaklaşık %25 daha düşük bir değerden düzenli olarak artması gerektiği konusundaki neredeyse kesinlikten kaynaklanmaktadır.

Güneş parlaklığında kademeli artış, hidrojenin tükenmesi ve yarıçap artışının bir sonucudur. Güneş sabitindeki nispi artışın büyüklüğü, dolayısıyla her 109 yılda yaklaşık 0,05 olan, kullanılan belirli güneş modeline güçlü bir şekilde bağlı değildir.

Bu nedenle, güneş sabitindeki değişimin, Dünya-atmosfer sistemindeki bir değişiklikle dengelenmiş olması gerektiği sonucuna varmak cazip gelebilir, öyle ki, ortalama yüzey sıcaklığı hiçbir zaman beyaz Dünya’ya yol açan kritik değerin altına düşmemiştir, bu da yine şunu ima eder: Dünya-atmosfer albedosu daha önce daha düşüktü veya sera etkisi daha belirgindi.

Tümüyle okyanuslarla kaplı bir Dünya için bile, albedo azalması yeterli olmayabilir, çünkü artan bulutluluk böyle bir azalmayı engelleyecektir. Atmosferden Dünya yüzeyine doğru uzun dalga boylu yeniden ışınım, bugünkünden farklı bir bileşime sahip bir atmosferin sonucu olarak artarsa, sera etkisi artacaktır.

The post Sıcaklık Salınımları – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).