Transmisyon elektron mikroskobu – çözme gücü

Neredeyse tüm ultrastrüktürel teşhis çalışmaları, hastalığı anlamamızı ve teşhisimizi geliştirebilecek spesifik veya karakteristik hücresel ve matriks özellikleri göstermek için transmisyon elektron mikroskobu (TEM) kullanır.

TEM’e ek olarak, çok daha az sayıda da olsa, birinin ‘özel’ teknikler olarak adlandırabileceği uygulamalar vardır: başka bir ‘morfolojik’ EM türü olan EM’yi taramak ve diğer teknikler, temel içerik hakkında bilgi verir (X -ışını mikroanalizi) veya biyomoleküler kompozisyondur (immünositokimya ve ultrastrüktürel histokimya).

Ultrastrüktürel seviyede kantitatif bilgi sağlamak için morfometri gibi ışık mikroskobu prosedürlerinin EM “versiyonları” da geliştirilmiştir (örneğin, lenfomalarda nükleer düzensizlik).

Daha yeni “fonksiyonel” ultrastrüktürel tekniklerin geliştirilmesine rağmen, EM hala H&E histopatolojisi gibi çoğunlukla morfolojik bir tekniktir. Işık mikroskobu gibi, EM de gözlem için bir tür radyasyona maruz kalan bölümleri kullanır.

Radyasyon (elektron ışını) kesitteki malzeme ile etkileşime girerek, numunenin doğası hakkında bilgi vermek için yorumlanabilen bir görüntü oluşturur. EM’nin önemi, bir elektron ışını kullanmasıdır.

Çözme gücü radyasyon dalga boyu ile belirlendiğinden, pratikte bir elektron mikroskobunun çözme gücü bir ışık mikroskobununkinden yaklaşık 100 kat daha fazladır. Sonuç olarak, hücrenin ve matrisin, boyut olarak birkaç nanometre kadar küçük yapısal ayrıntıları görüntülenebilir ve bu, ışık mikroskobunun algılama yeteneğinin ötesindedir.

Yıllar geçtikçe, bir hücre veya hastalık için farklı veya spesifik olan hücre ve matriks yapıları tanımlanmıştır ve bu birikmiş bilgi kütlesi hem tümörlerde hem de neoplastik olmayan hastalıklarda tanısal elektron mikroskobunun temelini oluşturur.

Transmisyon elektron mikroskobu ne ise yarar
Elektron mikroskobu
Transmisyon Elektron Mikroskobu
TARAMALI Elektron Mikroskobu
Transmisyon elektron Mikroskobu Çalışma prensibi
Elektron mikroskobu Özellikleri
Elektron mikroskobu Çeşitleri
Transmisyon elektron mikroskobu fiyatı

Uzmanlaşmış ultrastrüktürel teknikler ve prosedürler

• Taramalı elektron mikroskobu
• İmmünoelektron mikroskobu
• Ultrastrüktürel histokimya
• X-ışını mikro analizi ve elektron kırınımı
• Donma-kırılma / donma-dağlama
• Ultrastrüktürel yerinde hibridizasyon
• Ultrastrüktürel morfometri

Görüntü Oluşumu

TEM’de, aydınlatıcı (“olay”) ışındaki elektronlar, bölümle temas ettiklerinde bir dizi etkileşim üretir. Birçoğu bölümden neredeyse hiç değişmeden geçer. Diğerleri, bölümdeki elektron yoğunluğu alanları veya noktaları tarafından yollarından saptırılır (“esnek olarak saçılır”) ve uygun şekilde konumlandırılmış bir açıklıkla olay sonrası ışından filtrelenir.

Olay sonrası ışın, bu nedenle, gelen ışına kıyasla elektron eksikliği olan alanlara sahiptir ve bu farklılık görüntünün temelini oluşturur. Bir kesit içindeki yoğunluk, bir mineralizasyon odağında olduğu gibi, doğuştan olabilir veya kesitteki dokunun kimyasal işlemden geçirilmesiyle ortaya çıkabilir.

Çoğunlukla bu, osmiyum atomlarının seçici olarak membranlar gibi biyolojik malzemelere bağlandığı osmiyum tetroksit çözeltisi (aşağıdaki Tekniğe bakınız) kullanılarak yapılır.

Sonuç olarak, bir hücre zarına bağlanmış bir sıra osmiyum atomu, olay sonrası ışında bu ‘eksik’ elektron çizgisini yansıtan bir görüntü üretecektir ve bu da, elektronların flüoresan üzerindeki etkisi olarak elektron mikroskobu ekranında bir çizgi haline gelir izleme ekranının kaplanması ve görünür ışığa dönüştürülmesidir.

Teknik

İnce kesitli TEM için doku hazırlamak için kullanılan teknikler, son yıllarda oldukça standart hale gelmiştir. Işık mikroskobunda olduğu gibi, dokunun otolizi önlemek için derhal sabitlenmesi gerekir ve ilk önce ağırlıklı olarak çapraz bağlanan bir protein fiksatif olan bir aldehit içinde sabitlenir.

Ticari olarak temin edilebilen bir dizi aldehit olan glutaraldehidin, ultrastrüktürel koruma ve kullanım rahatlığı açısından en iyi uzlaşmayı sağladığı kabul edilmektedir.

Bununla birlikte, bir biyopsi veya bir rezeksiyon örneğinin glutaraldehitte fiksasyonu, personel ve cerrahi ameliyathaneye veya koğuşa gitmek için zaman gerektirir. Personel düzeylerine bağlı olarak, histolojik formalindeki ana örnekten doku alınması gerekli olabilir.

Bunun fizyolojik pH’a tamponlanması koşuluyla, numuneler oldukça küçüktür ve EM için numune büyük bir numunenin derinliklerinden alınmaz (burada otoliz doku yapısını değiştirebilir), koruma çok iyi olabilir.

Histolojik formalinde dokudan numune alma seçeneği, tüm numunenin balmumuna gömülmesini engeller ve H&E araştırma düzeyinde karşılaşılan bir tanısal sorunun olasılığına karşı küçük bir temsili parçanın geri tutulmasını gerektirir. Yoğun bir kurumda bu mümkün olmayabilir.

Glutaraldehide sabitlenmiş veya formalinden alınan numunenin küçük parçalara (“mm küp”) kesilmesi gerekir, çünkü sonraki işleme reaktifleri yavaşça nüfuz etme eğilimindedir. Çalışma için mevcut olan küçük numuneler, EM’nin ana sınırlamalarından birini oluşturur.

Aldehit fiksasyonunu takiben, bir osmiyum tetroksit çözeltisi ve bazen de bir uranil asetat çözeltisi ile seçici kontrast eklenir. Bu ağır metal atomları seçici olarak hücre yapılarına bağlanır ve böylece elektron saçma gücü ve kontrastı sağlar.

Bu reaktiflerin biyolojik bileşenlerle reaksiyonları karmaşık olmasına rağmen, osmiyum tetroksitin bir lipit fiksatif olduğu bilinmektedir ve ana işlevlerinden biri osmiyum atomlarını bimoleküler yaprakçıklara biriktirerek zarları tanımlamaktır.

Uranil asetat, bir fosfolipid fiksatiftir ve bu nedenle, ayrıca, nükleik asitleri sabitler ve böylece çekirdekteki ribozomlara ve deoksiribonükleoproteine ​​(“kromatin”) yoğunluk kazandırmasına rağmen, membranın tanımlanmasını da geliştirir.

Bu blok halinde boyama ve sabitlemeyi takiben, doku etanol veya aseton içinde dehidre edilir ve sıvı epoksi reçinesi ile, bazen propilen oksit, toluen veya daha az yaygın olarak kullanılan ancak daha az toksik limonen gibi bir geçiş çözücüsü ile infiltre edilir. Epoksi reçineyle infiltre edilmiş doku bloğu daha sonra termal olarak polimerize edilerek katı hale getirilir.

Sızma adımları, küçük, kapaklı, cam şişelerdeki doku ile, reaktifler pipetle değiştirilerek veya otomatik bir doku işlemcisi ile manuel olarak gerçekleştirilebilir. Yakın zamanda piyasaya sürülen mikrodalga temelli aletler, dokuyu, tipik immünohistokimya prosedürleriyle karşılaştırılabilir şekilde, birkaç saat içinde polimerize bir bloğa işleyebilir.

Epoksi reçine blokları, el yapımı tek kullanımlık cam veya kalıcı elmas bıçaklar üzerinde bir ultramikrotomda bölümlerin kesilmesini sağlayan fiziksel özelliklere sahiptir.

Yaklaşık 80 nm kalınlığa sahip bölümler, görüntü oluşumu için gerekli elektronların geçişi için yeterince ince, ancak yüksek enerjili elektronlara maruz kalmanın ısınma etkisine dayanacak kadar güçlüdür.

Kesitler genellikle 3 mm çaplı bakır ağ ızgaralarda alınır, uranil asetat ve kurşun sitrat çözeltilerinde ek kontrast için boyanır ve ardından elektron mikroskobunda incelenmeye hazır hale gelir.

The post Transmisyon Elektron Mikroskobu – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Bu tip mikrotom, statik bir numune tutucusuna sahiptir ve bıçak, numune tutucu önceden belirlenmiş bir kalınlıkta ilerletilirken dokunun yüzeyi boyunca manuel olarak çekilir. Doku, bağlı bir karbon dioksit silindiri veya sirküle eden bir soğutucu aracılığıyla yerinde dondurulur. Tutarlı ince kesitlerin elde edilmesi zordur.

Kalsifiye Edilmemiş Kemik Kesitleri

Bu, akrilik veya polyester reçineye gömülü, kireçlenmemiş kemiğin 4–5 mm kesitlerinin üretimini gerektirir. Bu amaçla bir taban kızak mikrotomunun kullanılabilmesine rağmen, ağır hizmet motorlu mikrotom kullanılması daha yaygındır (Şekil 1.9). D profili (alet kenarı), tungsten, cam veya elmas bıçaklar, bu dokunun kesilmesi için yaygın olarak kullanılır.

Elektron Mikroskobu

Elektron mikroskobu, bir ultramikrotom kullanılarak ultra ince reçine gömülü kesitlerin üretilmesini gerektirir. Sert epoksi veya araldit reçineleri genellikle kullanılır ve kesit kalınlığı nanometre (nm) cinsinden ölçülür.

Bölümleme, cam veya elmas bıçakların kullanılmasıyla kolaylaştırılır ve kesit kalınlığı, su ile temas halinde olan bölümün ürettiği parazit rengi, yani altın (90-120 nm), gümüş (60-90 nm) ve gri (<60 nm).

Kesitler alınır ve özel bakır ve / veya rodyum ızgaralar üzerine boyanır. Lekelerde, belirli doku yapılarını emprenye eden kurşun sitrat ve uranil asetat gibi ağır metal tuzları kullanılır. Bu ağır metaller, elektron mikroskobu tarafından üretilen bir elektron ışınını saptırır.

Bu, ultra yapısal elemanların ağır metallerle emprenye edildiği doku bölümünde siyah ve gri alanların tonlarını üretir. Elektron mikroskobu, kesit içindeki ilgi alanlarını fotoğraflayabilen bir kamera sistemi içerir, nihai sonuç elektron mikrografıdır. Bu, elektron mikroskobuna son derece basit bir genel bakış sunar.

Elektron mikroskobu ne ise yarar
Elektron mikroskobu Nedir
Elektron mikroskobu görüntüleri
Elektron mikroskobu Çeşitleri
SEM elektron mikroskobu
Elektron mikroskobu Özellikleri
türkiye’de kaç tane elektron mikroskobu var
Cryo-elektron mikroskobu

Genel Lekeler

İnce doku kesitleri, mikro kapsamda incelendiğinde, kompozit yapılar arasında çok az farklılaşma gösterir. Dokuların kontrast renkli boyalarla boyanması, yapıların ışık mikroskobu altında görselleştirilmesini sağlar. Ek olarak, çeşitli hücre ürünlerinin, hücre kapanımlarının veya mikroorganizmaların gösterilmesi, özel boyama prosedürlerinin kullanılmasını gerektirir.

Tanısal rutin histopatolojinin çoğu, parafine balmumu gömülü dokular üzerinde gerçekleştirilir. Bunun istisnası, dondurulmuş bölümlerin kullanılmasıdır. Bunlar ya acil teşhis için ya da sabitleme ve gömülme sürecinde kaybolan, yok edilen veya inhibe edilen maddeleri göstermek için gereklidir.

Mikrotominin ardından, parafin balmumu bölümü hala balmumu ile infiltre edilir. Bölümlerde bulunan balmumu, doku yapısını gizler ve büyük ölçüde lekelere karşı geçirimsizdir. Boyama yöntemlerinin çoğu su veya alkol bazlıdır, bu nedenle balmumunun çıkarılması gerekir.

Kesitler slayt üzerinde kuruduktan sonra, balmumunu çıkarmak için kesitler ksilen ile işlenir. Bölümlerin dereceli alkollerde durulanması ksileni uzaklaştırır ve bölümlerin suda hidratlaşmasına izin verir. Bu süreç, metodolojide genellikle çeşitli terimlerle birliktedir, ör. “Mumdan arındırma bölümleri”; “Su bölümleri”; “Hidrat bölümleri”.

Temel Boyama Mekanizmaları

Tanısal histopatolojide boyama yöntemleri dört ana süreçte gruplanabilir (yaşamsal boyama, yani boyanın canlı dokulara uygulandığı yerde, eğer varsa, nadiren kullanılır).

Seçmeli çözünürlük

Bu, bir çözücü içinde çözülen lekelerin, çözücü içinde olduğundan daha doku bileşeninde daha çözünür olduğu mekanizmadır. Bu mekanizma öncelikle donmuş bölümlerdeki yağın gösterilmesinde kullanılır. Kullanılan boyalar genellikle Sudan tipindedir (Sudan III, Sudan IV).

Metalik emprenye

Metalik gümüşün doku elemanları üzerine biriktirilmesi, çok çeşitli yapıları ve maddeleri göstermek için kullanılabilir.
Harici bir indirgeme maddesine ihtiyaç duymadan bir amonyak gümüş solüsyonunu azaltma kabiliyetine sahip hücreler “argentaffin” olarak adlandırılır. Melanin ve gastrointestinal sistemin Kultschitzky hücreleri tipik örneklerdir.

Harici bir indirgeme ajanının kullanılmasını gerektiren hücreler veya yapılar “arjirofil” olarak adlandırılır. Metalik emprenye, retiküler liflerin, bazal membranların, mantarların, hücresel kapanımların ve sinir hücrelerinin ve bunların işlemlerinin gösterilmesinde yaygın olarak kullanılmaktadır.

Histokimyasal reaksiyonlar

Bunlar, reaksiyona dahil olan mekanizmaların net bir şekilde anlaşıldığı yöntemlerdir. Nihai reaksiyon, bir boya kullanabilir veya kendi başına renkli bir reaksiyon oluşturabilir.

Örneğin, aldehitlerin gösterilmesinde kullanılan Schiff reaktifi, reaksiyonda aldehit bölgelerini macentaya boyayan boya bazik fuksin kullanır; Perls’in ferrik demir birikintileri için reaksiyonunda ise, potasyum ferrosiyanür (Perls çözeltisinin bir bileşeni) ile dokulardaki ferrik demir arasındaki etkileşim, ferrik demir bölgesinde Prusya mavisi pigmentini üretir.

Pek çok enzim, enzimin tepkimeye girdiği bir maddeyi içeren substratlarda bir birincil tepkime ürünü (PRP) üreten kesitlerin (donmuş veya balmumu) inkübasyonu ile gösterilebilir. İkinci bir reaktif daha sonra aktivite bölgesinde renkli bir tortu oluşturmak için PRP ile birleşir.

Maddeyi içerdiği (pozitif) veya içermediği (negatif) bilinen kontrol bölümleri, reaksiyonun özgüllüğünü belirlemek için kullanılır. Reaksiyonu inhibe ettiği bilinen maddeler, reaksiyonun özgüllüğünü geliştirmek için de kullanılabilir.

Boyalarla boyama

Rutin tanısal patolojide boyama prosedürlerinin çoğu bu gruba girecektir. Çoğu durumda boyama mekanizmasının arkasındaki anlayış açıkça tanımlanmamıştır ve sonuçlar genellikle histoteknoloğun becerisine ve bilgisine bağlı olacaktır.

Sınıflandırma

Boyalar doğal veya sentetik olarak sınıflandırılabilir. Doğal boyalar hematoksilin içerirken, sentetik boyalar histoteknikte kullanılan boyaların büyük çoğunluğunu içerir (örn. Eozin, metilen mavisi ve bazik fuksin). Boyalar ayrıca asidik, bazik veya nötr olarak sınıflandırılabilir.

Asidik ve bazik boyalar

Basitçe, asidik boyalar (anyonik) hücre sitolazması gibi temel özelliklere sahip doku elemanlarına çekilir. Bazik boyalar (katyonik), hücre çekirdeğindeki DNA gibi asidik yapıya sahip yapılara çekilecektir. Zıt renkteki asit ve bazik boyaların bir kombinasyonu kullanılarak çekirdek ve sitoplazma ayırt edilebilir. Bu, genel yapıyı göstermek için çoğu tanısal histopatoloji laboratuvarında kullanılan bir yöntem olan leke hematoksilin ve eozinin (H&E) temelini oluşturur.

The post Elektron Mikroskobu – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).