Ayakta duran hücre resmi ile ortalama bölgesel rüzgarlar birleştirildiğinde, Dünya yüzeyinin yakınında aşağıdaki düzenlilikler gözlemlenir: Ekvatora yakın bir bölgede, batıya doğru bölgesel rüzgarlar Ekvator’a doğru (her iki taraftan) meridyensel taşıma ile birleşerek oluştururlar. (kuzey yarımkürede güneybatıya, güney yarımkürede kuzeybatıya doğru eser).

Orta enlemlerde doğuya doğru bölgesel rüzgarlar, Ekvator’dan uzağa meridyen hücre hareketiyle birleşerek “batı rüzgarlarını” oluşturur (kuzey yarımkürede kuzeydoğuya ve güney yarımkürede güneydoğuya doğru eser). Ekvator’dan kutup bölgelerinde rüzgar yönleri alize rüzgarları gibidir.

Rüzgar alanının boylam ortalamasından sapması önemsiz değildir. Bir kısmı, genellikle (büyük ölçekli) girdaplar olarak gösterilen, ayakta duran yatay hücreler şeklinde oldukça düzenlidir. Açısal momentumun kutuplara doğru iletilmesinde önemli bir rol oynarlar.

Bu ulaşımın yıllık ve boylam ortalamasını gösterir. Atmosfer ile Dünya yüzeyi arasındaki sürtünme ve sürükleme kuvvetleri nedeniyle atmosfere açısal momentum eklenir.

Bu kuvvetlerin bir sonucu olarak atmosfere etki eden torkun bir taslağını verir. Torkun ana kısmı sürtünmeden kaynaklanır, ancak dağlık bölgelerde sürükleme kuvvetlerinin katkısı göz ardı edilemez. Rakam kaba bir tahmine dayanmaktadır, ancak belirtildiği gibi atmosferdeki açısal momentum taşınımı ile tutarlıdır.

Düşük enlemlerde atmosfere eklenen açısal momentum, meridyen hücre hareketi ile yaklaşık 10 km yüksekliğe taşınır. Burada, onu orta enlemlere getiren büyük ölçekli yatay girdap hareketi tarafından devralınır. Pratik olarak enlemler arasında hiçbir taşıma, meridyen hücre hareketinin kendisi tarafından gerçekleştirilmez.

Atmosferin belirli bir hacminin mutlak açısal momentumu (yani, Dünya’nın dönüşünü takip etmeyen bir koordinat sisteminde ölçülür), teğetsel hız ve Dünya’nın dönme eksenine olan uzaklık, r cosφ ile orantılıdır.

Aynı hacimdeki hava kutuplara doğru hareket ettirilirse, r cosφ’nin değeri azalır ve havanın hacmi ya teğetsel hızını arttırmalı ya da açısal momentumunun bir kısmından kurtulmalıdır. Her ikisi de orta enlem atmosferinde gerçekleşir. Artan teğetsel hız bölgeleri, yaklaşık 12 km yükseklikte ve 30–50° enlemlerde kolayca tanınır.

Açısal momentumun bir kısmı atmosferdeki iç sürtünmeyle kaybedilir ve bir kısmı da yüzeyle sürtünmenin bir sonucu olarak ortaya çıkan açısal momentum kayıplarını telafi ettiği Dünya seviyesine geri taşınır.

Dünyanın dönüşünün hızlanmaması veya yavaşlamaması, ortalama olarak, zıt yöndeki sürtünme kuvvetlerinin alçak ve orta enlemlerde birbirini yok ettiğini gösterir. Kabaca 60°’nin üzerindeki enlemlerde, açısal momentumun taşınması burcu tersine çevirerek Ekvator’a doğru net bir taşıma haline gelir.

Açısal momentumun büyük girdaplarla taşınmasının basit bir difüzyon işlemi olarak kabul edilemeyeceğine işaret edilmiştir, çünkü bu durumda karşılık gelen “girdap difüzyon katsayısı” k, atmosferin büyük bir bölümünde negatif olmalıdır.

Gerçekten de açısal momentumun taşınması, sadece bölgesel ve meridyensel hareketten ibaret olarak düşünülemeyecek olan genel dolaşımın ayrılmaz bir parçası olarak görülmelidir. Bu aynı zamanda, hız vektörü bileşenleri Vx* ve Vy*’nin bir kombinasyonu olarak yatay girdap hareketini içeren, yoğunluk ortalamalı büyüklükler cinsinden yazılmış hareket denkleminin doğasında vardır.

Enerji dönüşüm SİSTEMLERİ
Canlıların enerji dönüşüm süreçleri
Enerji Dönüşümleri
Enerji Dönüşümü projeleri
Enerji dönüşümleri nelerdir
Enerji dönüşümleri örnekleri
Enerji dönüşümleri fizik
Enerji dönüşümü Nedir

Enerji Dönüşüm Süreçleri ve Hareket Ölçeklerinin Ayrılması

Yukarıda belirtilenler gibi temel özellikleri bir sirkülasyon modeline dahil etmek için, ortalama özelliklerin (2.13) ve (2.14) tanımlanmasında kullanılan ∆t zaman aralığının uygun şekilde tanımlanması önemlidir.

Bu yine, atmosferik hareketin büyük ölçekli ve küçük ölçekli (türbülanslı girdap) hareket olarak kesin bir şekilde bölünmesinin mümkün olup olmadığı sorusunu gündeme getiriyor.

Bu konu, rüzgar hızı dağılımının “makroskopik hareket” ve “mikroskopik hareket” veya türbülans olarak ifade edilebilecek iki farklı kategori gösterdiğinin görüldüğü ele alınmaktadır. Bu, ortalamaların tutarlı bir şekilde hareketin yalnızca makroskobik bileşenlerini içerecek şekilde tanımlanmasına izin verir.

Gerekli tüm ısı taşınımını tanımlamak için, atmosferin dolaşımının herhangi bir doğru modeli, okyanus-kıta sistemi (okyanus akıntıları, nehirler, yüzey boyunca akış ve daha az ölçüde) içindeki ısı taşınımına ilişkin bağlantıları içermelidir. , ısı aktarımı söz konusu olduğunda, yeraltı suyu hareketi). Bu tür birleştirilmiş modeller dikkate alınacaktır.

Atmosferik dolaşımın kinetik enerjisi sürtünme ile azalır ve kinetik enerjinin iç enerjiye (ısı) geri döndürülemez bir dönüşümüne yol açar. Bu tür sürtünme kayıplarını telafi etmek için atmosferde yeni kinetik enerjinin yaratılması gerekir.

Bu, esas olarak, her ikisi de geri dönüşümlü olan ve adyabatik olarak ilerleyebilen iki işlemle elde edilebilir (formülasyonun ayrıntıları verilmiştir). Biri potansiyel enerjinin kinetik enerjiye dönüştürülmesi (yerçekimi düşüşüyle), diğeri ise iç enerjinin bir basınç gradyanı boyunca hareketle kinetik enerjiye dönüştürülmesidir.

Kinetik Enerjinin Yaratılması ve Yok Edilmesi

Isı ve sıcaklık dağılımlarının doğrudan ölçümleri, kinetik enerjiye olası dönüşüm için mevcut iç enerji üretiminin tahmin edilmesini sağlar. Rüzgar verilerinin kullanılmasıyla, mevcut enerjinin ve büyük ölçekli yatay girdap hareketinin bölgesel harekete dönüşümünün bir tahminini elde etmek mümkündür.

Ayrıca, mevcut enerji, bölgesel ortalama sıcaklıkların kullanımına karşılık gelen bölgesel bir kısma ve sıcaklığın uzunlamasına ortalamadan sapmalarından türetilen (büyük ölçekli) bir girdap kısmına bölünebilir.

Yüksekliğin bir fonksiyonu olarak bölgesel ve girdap hareketinden kaynaklanan sürtünme kayıpları için ayrı tahminler mevcuttur. Ana dönüşüm süreçlerini inceleme girişimi (mevcut girdap enerjisinin kinetik girdap enerjisine dönüştürülmesi gibi az bilinen miktarların denge gereksiniminden türetilmesi) ve kullanılan prosedürlerde yer alan mevsimsel değişimleri ve belirsizlikleri tartışan yorumlar dikkate alınır.

Yıllık ve küresel ortalama bazında, büyük ölçekli hareket (V*, w*) şeklinde kinetik enerji oluşumu, atmosferin tepesindeki güneş radyasyonunun 2,3 Wm-2’si veya %0,7’si kadardır. Tutarlılık için sürtünme kayıplarının eşit büyüklükte olması gerekir ki bu doğrudan tahminlerle (4–10 Wm-2) tam olarak tutarlı değildir. Değerinin yaklaşık 2,3 Wm-2 verildiğini ileri sürmektedir.

The post Enerji Dönüşüm Süreçleri – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).