Gelen güneş ışınımının bir kısmı uzaya geri yansıtılır. Bu kesir, Dünya-atmosfer sisteminin albedo a0’ı olarak adlandırılır. a0’ın yıl ve enlem-boylam ortalaması yaklaşık 0,35’tir.

Bu, yaklaşık 0,2 bulutlardaki yansımadan, 0,1 bulutsuz atmosferdeki yansımadan (parçacıklar, gazlar) ve 0,05 Dünya yüzeyindeki yansımadan oluşur. Şekil 2.8, devam eden uydudan türetilen, o yılın iki ayı için a0 dağılımını vermektedir.

Yıldan yıla Dünya’nın sıcaklığında büyük bir değişiklik meydana gelmediğinden, Dünya-atmosfer sisteminin radyasyon dengesinde olması beklenir, yani kara cisim radyasyonu gibi etkin bir sıcaklık T0 atfedilebilir. bu sıcaklıkta eşittir.

Burada S güneş sabitidir ve σ = 5.7×10-8 Wm-2 K-4 Stefan sabitidir. 1/4 faktörü, Dünya’nın Güneş’e bakan tarafından gelen radyasyonun yarımküre üzerindeki S cosθ’nın integrali olması, giden radyasyonun ise tüm küre üzerinde tekdüze olması nedeniyle gelir (tanım gereği, bir ortalamayı tanımlamak için kullanıldığında). etkili sıcaklık). Atmosferin tepesindeki net radyasyon akışı yazılabilir.

T0’ın Dünya yüzeyindeki gerçek ortalama sıcaklıktan 34 K daha düşük olması, bulutlardan ve atmosferden gelen yeniden radyasyon nedeniyle ısının Dünya yüzeyinin yakınında biriktiğini gösterir. Buna sera etkisi denir ve aşağıda yerdeki radyasyon akıları tartışılırken daha ayrıntılı olarak açıklanacaktır.

Atmosferin tepesindeki net radyasyon akışı, E0, coğrafi konumun yanı sıra zamanın da bir fonksiyonudur. Uzunlamasına varyasyonlar küçüktür. E0 , A0 fleksiyon akısının enlem dağılımını verir.

R0, φ’den oldukça bağımsız olmasına rağmen, kutuplara doğru gidildikçe albedo a0 artar. Radyasyonun çoğu düşük enlemlerde emilir ve net akı 40°’nin altındaki enlemlerde bir fazlalık ve daha yüksek mutlak enlemlerde bir eksiklik gösterir.

Ekvatoral ortalama sıcaklıklarda kademeli bir artış ya da kutup sıcaklıklarında benzer bir düşüş olmadığı için, alçak enlemlerden her iki kutba doğru bir enerji aktarımı olmalıdır. Bu akışı üreten mekanizmalar okyanus akıntıları ve rüzgarlardır.

Net radyasyon akısının (radyasyon atmosferin tepesindeki tek enerji transfer modu olduğu için) enlem değişimi tarafından anında verilen gerekli kutup yönünde enerji taşınımı miktarı verilir ve bu aynı zamanda ölçülen değeri de gösterir. okyanus taşımacılığının payı.

Taşınan toplam enerji miktarı |φ | = 40°, ancak enlem dairelerinin toplam çevresi enlem arttıkça azaldığından, enlem dairesinin birim uzunluğundaki maksimum enerji aktarımıdır.

Radyasyondan KORUNMA yöntemleri
Radyasyon türleri
Günlük hayatta radyasyon
Radyasyonun zararları
En çok radyasyon yayan cihazlar
Alfa, beta, gama ışınları
Alfa radyasyonu
Radyoaktif maddeler

Dünya Yüzeyindeki Radyasyon

Dünya yüzeyinde alınan radyasyon, doğrudan ve saçılmış (artı yansıyan) kısa dalga boylu radyasyon ile gökyüzünden ve bulutlardan gelen uzun dalga boylu radyasyondan oluşur ve termal emisyon veya yerden termal radyasyonun yansımasından kaynaklanır.

Doğrudan ve dağınık radyasyon

Doğrudan radyasyon, atmosferde saçılma yaşamamış radyasyon olarak tanımlanır, böylece Güneş diskinden gelen yönlü olarak sabitlenir.

Saçılan radyasyon, o halde, atmosferde saçılma süreçleri yaşamış olan radyasyondur. Uygulamada, saçılmamış radyasyonla birlikte yalnızca ileri saçılma süreçleri yaşayan radyasyonu ele almak ve böylece doğrudan ve saçılmış radyasyonu Güneş yönünden gelen veya gelmeyen radyasyon olarak tanımlamak genellikle uygundur.

Doğrudan radyasyonu tanımlamak için kullanılan Güneş etrafındaki disk alanı genellikle akıldaki uygulamaya bağlı olarak seçilir (örneğin, doğrudan radyasyon ölçümü için yapılmış bir optik cihazın katı kabul açısı).

Her halükarda, bu şekilde tanımlanan “doğrudan radyasyon”, Güneş diskinin sonlu katı açısından dolayı yeterince küçük sapma açılarına sahip saçılmış radyasyon içerecektir.

Bireysel saçılma ve absorpsiyon süreçleri aşağıda daha ayrıntılı olarak tartışılacaktır, ancak spektral dağılımda atmosferden geçişe bağlı değişiklikler hakkında bir ilk izlenim vermek için, deniz seviyesinde hayatta kalan radyasyon miktarını gösterir.

Spektrumun düşük frekanslı kısmında çok sayıda soğurma çizgileri ve soğurma bantları görülebilir (0,7 × 10-6 m’nin üzerindeki dalga boylarına karşılık gelir). H2O, CO2, O2, N2O, CH4 ve atmosferdeki diğer küçük bileşenlerden kaynaklanırlar.

Daha yüksek frekanslarda sürekli absorpsiyon bantları, özellikle O3’ünkiler baskındır. Yaklaşık 0,5 × 10-6 m, O3 tarafından kısmi absorpsiyon, spektrumda ve 0,3 × 10-6 m’lik bir dalga boyunun altında (tayfın ultraviyole kısmı) veya 9,8 × 1014 s-1’in üzerinde bir frekansta bir düşüş oluşturur. , ozon tarafından absorpsiyon pratik olarak tamamlanmıştır.

Radyasyonun Dünya Yüzeyindeki Yerleşimi

Ortalama olarak, Dünya yüzeyine ulaşan kısa dalga boyundaki radyasyonun kabaca yarısı dağılmıştır. Dünya yüzeyindeki doğrudan ve dağınık radyasyonu sırasıyla D ve d olarak ifade ederek ve yüzey seviyesini ayırt etmek için s alt simgesini kullanarak (atmosferin üstü için “0” alt simgesi kullanıldığından), toplam gelen kısa- Dünya yüzeyindeki dalga boyu radyasyonu yazılabilir.

Burada yüzey albedo, aynasal yansımayı (yani ışın ile reddeden yüzeye normal arasındaki açıyı koruyan yansıma) ve kullanılmayan yansımayı açıklayan bir kısımdan oluşur. Burada dağınık yansıma, huzme yansımasını karakterize eden bir açıdan farklı açılardaki herhangi bir yansıma olarak alınır.

Aşırı bir dağınık yansıma durumu (“kısmen dağınık”tan farklı olarak bazen “tamamen dağınık” olarak ifade edilir), yansıyan radyasyonun açısal dağılımının geliş açısından bağımsız olduğu durumdur.

Gelen kısa dalga boyundaki akı Es+w’nin enlem dağılımını ve bunun doğrudan D ve dağınık kısım d olarak bölünmesini verir. Akılar yıl ve boylam ortalamalarıdır. Benzer şekilde, enlemin bir fonksiyonu olarak Dünya yüzeyindeki ve bileşenlerindeki net radyasyon akışının toplam yıllık ve boylam ortalamasını verir.

Rakamlar, doğrudan ve dağınık radyasyonun çoğu enlem için karşılaştırılabilir büyüklükte olduğunu ve Dünya yüzeyindeki toplam net radyasyon akışının kutuplar dışında pozitif olduğunu göstermektedir.

Gelen (gökyüzünden ve bulutlardan) ve giden radyasyon arasındaki uzun dalga boyu farkındaki değişimler, düşük ve yüksek enlemler arasındaki sıcaklık farkının, emilen kısa dalga boylu radyasyondaki güçlü değişimi telafi edecek kadar büyük olmadığını gösterir.

Sonuç, Dünya-atmosfer net radyasyon akışının araştırılmasından elde edilenle aynıdır. Ya Dünya yüzeyinden (örneğin okyanus akıntıları) ya da atmosferden (radyasyon dışındaki yollarla yüzey ve atmosfer arasındaki enerji transfer süreçleriyle birlikte rüzgarlar) kutuplara doğru bir ısı taşınması gereklidir.

The post Radyasyonun Düzeni – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).