İhracatçı ülkeler, rezervleri ve tercihen aşağı havza operasyonları üzerinde kontrol uygulamak için devlete ait şirketleri kullanarak sık sık konumlarını güçlendirmeye çalıştılar.

Böyle bir girişim, Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü (OPEC) kartelidir; bir diğeri ise, her dört yılda bir kaynaklar için adil fiyatları dayatmaya çalışan UNCTAD’dir (Birleşmiş Milletler Ticaret ve Kalkınma Konferansı), neredeyse tamamen başarısız olmuştur, çünkü ithalatçı ülkeler ve özellikle kaynak devleri, ihracatçıları birbirlerine karşı oynayabilirler. 

Taşıma kapasitesini, işleme tesislerini ve elektrik santrallerini ve tüketici ülkelerdeki enerji ve malzeme piyasalarını kontrol eden kaynak holdingleri üstünlüğe sahiptir. Uzun zamandan beri ihracatçı ülkelerde maden çıkarma şirketlerinin finansal destekçileri, ortakları, hissedarları veya sahipleri oldular. Gerçekte, yeni sömürge güçleri olarak hareket ederler, ancak herhangi bir siyasi sorumluluk kabul etmezler.

Sanayileşmiş ülkelerde su ve buhar gücüyle başlayan elektrik üretimi alanında, bu konsantrasyon düzeyine ulaşmak saf petrol, gaz ve kömür tedarik zincirlerine göre daha zordu. Bunun nedeni, perakende dağıtımın, siyasi yardım ve göz yumma olmadan kolayca devralınamayacak olan yerel elektrik şebekesine bağlı olmasıdır.

Ek ve yedek kapasitenin çok daha kolay ve ucuz kaynağı olan büyük ölçekli hidroelektrik santrallerinin kontrolünden kaynaklanan teknik ve ekonomik avantaj, enerji şirketlerinin kendi avantajlarına oynayabilecekleri bir koz oldu. Arzı tekellerine almak, yerel elektrik üreticilerini dondurmak ve şimdi de giderek daha fazla belediye dağıtım şebekesini devralmak için kullandıkları ulusal şebekeleri inşa ettiler.

Fosil yakıtların toptan alıcıları olarak, daha düşük fiyatlar talep edebildiler ve daha sonra yerel tedarikçileri piyasa dışında fiyatlandırmak için fiyatlarını yerel olarak değiştirebildiler.

Ayrıca 1930’larda ABD, Danimarka ve Almanya gibi yerlerde çok sayıda işletmede bulunan küçük ölçekli hidroelektrik santralleri ve rüzgar türbinlerinin işletmecileri gibi yerel üreticileri, bunun maliyeti gerekçelendirilemediği yerlerde bile dondurdular.

Küçük ölçekli hidro santrallerin ve rüzgar santrallerinin birçok bağımsız işletmecisinin elektriği ucuza üretebilmesine rağmen, şebeke tekelcileri ya mevcut elektrik santrallerini satın almayı reddettiler ya da üreticilerin maliyetlerini karşılamaya yetmeyen fiyatlar teklif ettiler. Ne de olsa, yerel ve belediye elektrik santralleri, elektrik tedariği üzerinde kapsamlı bir tekel kurulmasının önünde bir engel oluşturuyordu.

Bununla birlikte, elektrik şirketlerinin en büyük ticari avantajları, elektrikli eşya endüstrisinin büyümesiyle birlikte elektrik üretiminin sosyal ve ekonomik stratejideki öneminin fark edilmesi ve elektrik talebi arttı.

Enerji şirketleri kendilerini istikrarlı ve tekdüze bir elektrik arzının garantörü olarak konumlandırdılar ve buna karşılık olarak enerji endüstrisini düzenleyen kanunlar onların ihtiyaçlarına göre düzenlendi. Başka bir deyişle, hükümetler aktif olarak endüstride yoğunlaşmanın artmasını desteklediler.

Yoğunlaşma, faaliyetlerini dikkatlice planlanmış garantili teslimatlara dayandırmaya çalışan kapitalist ağır sanayinin ana motifi haline geldi. Ballod-Atlanticus’un büyük ölçekli elektrik santrallerine övgüsünde tanımladığı gibi, geleceğin sosyal demokrat ideali haline geldi. Bu, Lenin’in komünizmin Sovyet gücü ve elektrifikasyondan oluştuğu şeklindeki ünlü ifadesinde somutlaştığı şekliyle komünist bir hüküm haline geldi.

Konsantrasyon aynı zamanda askeri stratejinin temeli haline geldi ve 1935 tarihli Alman Enerji Kanunu’nun enerji endüstrisinin merkezileşmesini aktif bir şekilde teşvik etmesinin nedeni buyduKısacası, konsantrasyon kapitalizmde, faşizmde, komünizmde ve sosyal demokraside birleştirici faktör haline geldi. 

Dünya doğalgaz rezervi
Türkiye doğalgaz rezervi
Doğalgaz rezervi
Türkmenistan doğalgaz rezervi
Rusya doğalgaz rezervi
Türkiye petrol rezervleri
Ukrayna doğalgaz rezervi
Dünya doğalgaz rezervleri Haritası

1946’da Électricité de France’ın kurulmasıyla Fransız enerji endüstrisinin millileştirilmesi, 1962’de İtalyan enerji endüstrisinin ENEL çatısı altında millileştirilmesi ve Avusturya ulusal şebeke şirketinin kurulması, hepsi bu sürecin ürünleridir.

Hükümetlerin, kamulaştırma yoluyla veya enerji mevzuatı yoluyla yoğunlaşma sürecini kendileri yönlendirmediği durumlarda, enerji endüstrisi meseleleri kendi eline aldı. Lutz Mez’in RWE grubunun genişletilmesiyle ilgili çalışmasında açıkladığı gibi, temsilcileri, belediye fabrikalarını kapatmaları veya belediye dağıtım şebekelerini satmaları için belediye politikacılarına rüşvet verdi.

Berman ve O’Connor’un ABD’deki birçok örneğe atıfta bulunarak bildirdiği gibi, yerel yetkililere şantaj yaptı ve yerel üreticiler üzerinde baskı oluşturmak için şebeke erişim kısıtlamaları ve sabotaj kullandı.

20. yüzyılın başında Cleveland Belediye Başkanı olan Tom Johnson’ın öfkesini uyandıran bu tür gelişmelerdi: “Tekellerin belediye mülkiyetinde olduğuna inanıyorum. Onlara sahip değilseniz, size sahip olacaklar. Siyasetinizi mahvedecekler, kurumlarınızı yozlaştıracaklar ve nihayetinde sizi özgürlüğünüzden mahrum edecekler.

Dünya genelinde elektrik piyasalarının liberalleşmesi ve bölgesel ve ulusal tekellerin tasfiyesi, pek çok kişinin elektrik endüstrisindeki piyasa gücünün yoğunlaşmasının artık normal seyrine girdiğine inanmasına neden oldu. Hiçbir şey gerçeklerden daha fazla olamaz.

Endüstriyel yoğunlaşma süreci aslında tamamen yeni bir ivme kazandı. Trans-Avrupa gaz ve elektrik şebekesi, AB Komisyonu’nun siyasi desteği ve Trans-Avrupa Ağları programının sübvansiyonları ile genişletilmektedir.

1997’de yasalaşan elektrikte ortak pazar için yasal çerçeve, Batı Avrupa şebekesine (UCPTE) yeni bir önem kazandırdı ve onu Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyeti’nin ortak enerji şebekesine bağlama planları hazırlanıyor. 

Eski kamu enerji kuruluşları şimdi satılıyor ve sonuçta ortaya çıkan birleşme dalgası, ilk ulusötesi örgütlü enerji üreticilerini yaratıyor. Tarifeler, enerjinin DTÖ rejimine dahil edilmesiyle küresel olarak düştü.

Avrupa düzeyinde, yeni Avrupa Enerji Şartı, uluslararası hukukun korumasını diğer ülkelerdeki enerji yatırımlarını (petrol, kömür ve gaz sahalarındaki çıkarma tesislerine yapılan yatırımlar anlamına gelir) kapsayacak şekilde genişletmek üzere tasarlanmıştır. Tüm bu gelişmeler, pazarları daha fazla ve daha ucuz enerji ile doldurmak amacıyla tedarik zincirlerini güçlendirmeye ve enerji akışlarını yoğunlaştırmaya yardımcı oluyor.

Sürdürülebilir kalkınmaya yönelik sözde taahhütlere rağmen, çok az kişi yukarıda özetlenen süreçlerin mevcut rezervlerin tükenmesini hızlandırmasından rahatsız görünüyor. İklim değişikliğine ilişkin ulusal ve uluslararası kararlardan bağımsız olarak çevresel hedefler engellenmeye devam ediyor.

Aksine, bölgesel olarak korunan tekellerin kaybı, artan piyasa yoğunlaşması ve uluslararasılaşma yoluyla, artan ve hızlandırılmış akışlarla telafi ediliyor ve bunun sonucunda enerji piyasalarının açılmasıyla sağlanan fırsatlar, enerji piyasalarının artan piyasa gücü tarafından reddediliyor. Bu tehlikeli bir gelişmedir. Kulağa ne kadar saçma gelse de, piyasa mekanizmaları piyasayı mahvediyor.

The post Rezervler – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).