Kaynak şirketlerinin enerji ihtiyaçları, Batı’nın ihtiyaçlarını karşılamak için gelişmekte olan ülkelerden kaynak arzını garanti altına almak için her zaman kalkınma kredilerinin büyük bir bölümünü emmiştir.

Pek çok hidroelektrik barajı, yalnızca madencilik faaliyetleri ve cevher işleme tesisleri için ucuz elektrik sağlamak amacıyla inşa edildi ve genellikle çevre için çok önemli sonuçlar doğurdu. Tüm alüminyum izabe tesislerinin yaklaşık yarısı, güçlerini bu tür kaynaklardan alıyor.

Gelişmekte olan ülkeler, örneğin demiryolları yerine karayolları için finansman sağlayarak veya ülkelerin kendi petrol çıkarma ve rafine etme endüstrilerini geliştirmeleri için finansman sağlamayı reddederek, kasıtlı olarak ham petrol devlerine bağımlı olmaya itildi. Bağımsız kapasitenin varlığı, petrol şirketlerinin piyasa çıkarlarına aykırı olurdu.

Aynı şekilde, petrol şirketleri gübre üretimi için fabrikaları finanse etmek üzere Dünya Bankası üzerinde büyük bir etkiye sahipti. 1979’da tüm kredilerin yüzde 58’i bu tür fabrikalar içindi. Büyük tarım bitkilerinin ve petrolden türetilen böcek ilaçlarının daha fazla kullanılmasını gerektiren “ticari çiftçilik” küçük çiftçilerin önüne geçti.

Her durumda, bu projelerin gerekçesi, elde edilen enerji, kaynaklar ve gıda maddelerinin çıktısına kıyasla düşük yatırım maliyetiydi. Dünya Bankası yöneticileri, bu projelerin gelişmekte olan ülkelerin ticaret dengelerine ve sosyo-kültürel gelişimine faydalı olup olmadığını veya aslında ters etki yaratıp yaratmadığını asla sorgulamadı.

Daha yeni analizler, bu Dünya Bankası politikasının yalnızca 1950’ler, 1960’lar ve 1970’lerle sınırlı olmadığını göstermiştir. 1997’de ABD ve Avrupa sivil toplum kuruluşlarının ortak bir araştırmasına göre, Dünya İklim Sözleşmesi’nin 1992’de imzalanmasından bu yana Dünya Bankası daha fazla fosil enerji santralini finanse etti ve böylece sera gazı emisyonlarını azaltmak yerine artırdı.

O zamandan beri yenilenebilir enerji için borç verme programları en azından sıfırlandı, ancak Dünya Bankası hala yeni petrol ve gaz sahaları, kömür madenciliği ve fosil yakıt santrallerindeki yatırımları desteklemek için çok daha yüksek meblağlar harcıyor.

Banka ayrıca, gelişmekte olan ülkelerdeki enerji şirketlerine yabancı yatırımları ve bu şirketlerin devralımlarını desteklemekte ve buna bağlı olarak dünya enerji tedarik zincirlerinin endüstriyel yoğunlaşmasını kolaylaştırmaktadır.

Projelerin yüzde doksanı en büyük yedi sanayi ülkesinin enerji şirketlerine fayda sağlıyor; enerji bütçesinin sadece yüzde 5’i gelişmekte olan ülkelerin kırsal bölgelerine harcanıyor ve sadece yüzde 3’ü yenilenebilir enerji projelerine gidiyor.

Dünya Bankası kredileri enerjideki küresel yatırımın yalnızca yüzde 3’ünü oluştursa da, Dünya Bankası kredileri yine de diğer bankaların kredi verme stratejileri üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir. Dünya Bankası’nın kredi vermesi, Banka’nın kendi iç analizlerine aykırıdır: Dünya Bankası uzmanları bile, gelişmekte olan ülkelerin kırsal nüfusunun çoğunluğunun yenilenebilir enerjiye şiddetle ihtiyaç duyduğunu çoktan kabul etmiştir.

Fosil yakıt tüketiminin artması verilenlerden hangisine neden olur
Fosil yakıt türleri
Fosil yakıtları
Odun fosil yakıt mıdır
Kömür fosil yakıt mıdır
Fosil yakıtların kullanım amaçları
Fosil yakıtlara örnek
Fosil yakıt Nedir

Dünya Bankası çalışmaları, yenilenebilir enerjinin sadece çevresel fayda temelinde değil, aynı zamanda kırsal topluluklar için en iyi çözümü temsil ettiği için teşvik edilmesi gerektiğini de doğrulamaktadır. Küçük, dağınık topluluklar, merkezi üretim kapasitesi veya kapsamlı dağıtım ağları gerektirmez.

Yerel otonom yenilenebilir enerji tesisi kullanılarak elektrifikasyonun etkileyici örneklerini bulmak, örneğin gelişmekte olan ülkelerin kırsal bölgelerinde giderek daha fazla uygulama bulan PV “ev güneş enerjisi sistemlerini” bulmak zor değil. AB Komisyonu için ‘Dünyanın Köyleri için Fotovoltaikler’ çalışması gibi, yenilenebilir enerjinin yaygın bir şekilde kullanılmaya başlanması için kapsamlı fizibilite çalışmaları yapılmıştır.

Yine de mevcut durumda, bu çalışmalara dayalı hiçbir proje, ihtiyaç ve fırsatların tamamını karşılamaya bile başlamayacak çünkü bu, sanayileşmiş ulusların kalkınma çalışmalarına ilişkin politikalarında tam bir geri dönüş gerektirecektir.

Yenilenebilir enerjiye geçiş şimdiye kadar, fosil kaynak endüstrisinin çıkarları çerçevesinde yerleşik olan ve gelişmekte olan dünya ülkelerinin hükümetlerini de içeren ilgili karar alma organları tarafından engellendi. Birçoğu, ideolojik olarak küresel enerji tedarik zincirine o kadar bağlı olduklarından, en bariz fırsatları akıllarından çok uzakta bulduklarından, bu gelişmeye karşı inatçı muhalefetlerini doğal bir mesele olarak görüyor.

Bunun belki de en net örneği, Güney Afrika Kalkınma Topluluğu’nun (SADC) yüksek gerilim kablolaması ve buna bağlı elektrik santralleri için planladığı projedir. 1996, Angola, Botsvana, Lesotho, Malavi, Mozambik, Namibya, Svaziland, Tanzanya, Zambiya ve Zimbabve arasında ortak bir enerji protokolünün imzalanmasına tanık oldu.

Amaç, ekvatordan Cape’e kadar uzanan ve onu dünyanın en uzun elektrik kablosu yapacak bir enerji ızgarası inşa etmektir. Bu şebeke, bazıları henüz inşa edilmemiş olan büyük hidroelektrik santrallerinden, Güney Afrika Cumhuriyeti’ndeki kömür ve nükleer santrallerden ve bir dizi gaz yakıtlı elektrik santralinden beslenecektir.

Etkin bir şekilde Güney Afrikalı güç devi Eskom tarafından yönetilecek olan bu “güç havuzu”, örnek teşkil ediyor olarak görülüyor, ancak gerçekte bu, organize bir aptallık ve kültürel yıkımın bir canavarlığı. Bölge nüfusunun dörtte üçünün yaşadığı köylere elektrik sağlamak çok pahalıya mal olacak.

Bu nedenle yüksek gerilim telleri, ekonomik faaliyeti süpüren bir mıknatıs görevi görecek. Kırsal bölgelerden ortaya çıkan kitlesel göç, yaşlıları köylerinde yalnız bırakarak aile yapılarını yok edecek ve göçmenlerin gecekonduların oluklu teneke çatıları altındaki yeni evleri fuhuş, haraplık ve şiddet için bir üreme alanı olacaktır.

İnsanları doğaya karşı değil, yaşadıkları ve birlikte çalışabilecekleri yerde enerji üretmek yerine fosil enerji sistemlerine getirme şeklindeki ‘modern’ konsept, yalnızca geçmişin hatalarını devam ettiriyor.

Kaynak zenginliğine rağmen kaynak bağımlılığı

Güney yarım küredeki ülkeler, fosil yakıtlar ve mineraller ile güneş ve biyolojik kaynaklar açısından en büyük kaynak zenginliğine sahiptir.

Yine de, küresel olarak merkezileşmiş fosil kaynak endüstrisinin tuzağına düşmeye devam ediyorlar çünkü, iyi ya da kötü, fosil tedarik zincirlerine bağımlı hale geldiler ya da bağımlı hale getirildiler. Bu, gelişmekte olan ülke ekonomilerinin fosil enerji ithalatına harcamak zorunda kaldıkları artan ihracat geliri oranında en açık şekilde görülebilir. 

The post Kaynakları Elde Etmek  – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).