Sürdürülebilir kalkınma tüm toplumlar için önemli bir kavramdır. Bununla birlikte, gelişmekte olan ülkelerdeki yoksul insanlar, zengin ülkelerin vatandaşlarından çok topraklarına, nehirlerine, balıkçılığına ve ormanlarına bağımlıdır.

Bu nedenle, kaynakların ve çevrenin bozulması, gelişmekte olan ülkelerde yaşam ve sağlık için çok daha büyük bir tehdit olarak görünmektedir. Neyse ki, düşük gelirli ülkeler için sürdürülebilir kalkınma, zorunlu olarak düşük gelir artışı oranları anlamına gelmez. Bununla birlikte, daha az savurgan, daha verimli büyüme gerektirir.

Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Japonya ve Fransa gibi varlıklı ülkeler için en ciddi çevre sorunlarının çoğu refahtan kaynaklanmaktadır.

Örnekler arasında aşırı kullanım ve motor yakıtı israfından kaynaklanan çok fazla hava kirliliği, her ülkede her yıl birkaç yüz bin daha fazla otomobilin eklenmesinden kaynaklanan cadde ve otoyol tıkanıklığı, kırılgan su havzalarının ve sahillerin tatil evlerine dönüştürülmesi sayılabilir. Cape Hatteras veya Hilton Head Island ve Aspen veya Jackson Hole’daki dağ yamaçlarındaki konutlar.

Ancak durum Afrika’nın neredeyse tamamında, Latin Amerika’nın çoğunda ve güney ve Güneydoğu Asya’da çok farklıdır. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa dışındaki dünyanın geri kalanının çoğunda, en ciddi çevre sorunlarının çoğu zenginlikten değil, yoksulluktan kaynaklanmaktadır.

Yoksulluğun kendisi, yoksul ülkelerdeki iyi ekolojik uygulamaların başlıca düşmanıdır. Örneğin, yoksulluğun tek başına veya diğer faktörlerle birlikte çoğu tropik ülkede ormansızlaşmanın ana nedeni olduğu konusunda çok az şüphe olabilir.

Gana’yı düşünün. 1900 yılında Gana topraklarının üçte biri doğal tropikal ormanlarla kaplıydı. 1967-1971’de Gana’da Harvard Üniversitesi için ilk çalıştığımda, orman hala arazinin yaklaşık yüzde 20’sini kaplıyordu; Hala çalışmam için bir sürü orman vardı. Artık durum böyle değildir.

1995’e gelindiğinde orman örtüsü yüzde 5’in altına düşmüştü. Batı Afrika, Güneydoğu Asya, Brezilya ve Orta Amerika’nın başka yerlerinde olduğu gibi, yoksulluk ormanları öldürüyor. Fakir, topraksız Ganalılar, Fildişililer, Endonezyalılar ve Birmanyalılar, cahil ya da rüşvetçi oldukları için değil, başka seçenekleri olmadığı için yıkıcı, kırıp yakarak tarım yapıyorlar.

Bunlar, yüzyıllar boyunca parselden parsele taşınan Afrika veya Asya’nın geleneksel değişen yetiştiricileri değil. Daha ziyade, topraksız, çoğunlukla kentli, açlık ve nüfus baskısıyla ormana göç etmeye zorlanan “kaydırılmış çiftçiler” haline gelen insanlardır.

Kes ve yak tarımı, yoksulluğun ormansızlaşma üzerindeki etkilerinin yalnızca bir göstergesidir. Birçok yoksul ülkede, yoksulların ormansızlaşmadaki rolü, yoksul insanların yakacak odun için her zamankinden daha çaresizce aramalarıyla büyütüldü.

Örneğin seksenlerin ortalarında Gana’da kereste için hasat edilen her ağaç için, yakacak odun için dokuz ağaç kesildi ve bu da toprak erozyonunu, yeraltı suyunun tükenmesini ve tarımsal verimlilik kaybını hızlandıran bir ormansızlaşma modeline yol açtı. Genel olarak gelişmekte olan ülkeler için kesilen ağaçların yüzde 80’i, kütük veya odun ürünleri olarak ihracat için değil, yemek pişirmek veya diğer ev içi kullanım için yakıt için kesiliyor.

KALKINMA ekonomisi pdf
KALKINMA Ekonomisi Ders Notları
KALKINMA EKONOMİSİ AÖF
KALKINMA ekonomisi Soruları
KALKINMA EKONOMİSİ Final Soruları
Kalkınma Nedir kısaca
Bir ülkenin kalkınması için neler gereklidir
Ekonomik kalkınma Planı

Yeryüzündeki türlerin çoğu tropikal ormanlarda bulunur. Tropikal orman, geniş ormansızlaşma başlamadan önce dünya kara yüzeyinin yüzde 12’sini oluşturuyordu. Şimdi dünya topraklarının yüzde 6’sından daha azını kaplıyor.

Dünya çapında, tropikal orman arazisi doksanların başlarında yılda 55.000 mil kareden fazla küçüldü, bu yaklaşık 240 mil karelik bir alan veya Iowa büyüklüğündeydi. Bu miktarın neredeyse yüzde 60’ı tarımı kes ve yak. 62 mil karelik bir alan olan 3.900 mil karelik bir alan, yakacak odun arayışıyla ormansızlaştırıldı. Çoğunlukla Brezilya ve Orta Amerika’da sığır çiftliği için orman açma, yılda 5,850 mil kare veya 76 mil kare daha aldı.

Ormansızlaşmada yoksulluğun neden olduğu değişen ekimin rolünün istikrarlı bir şekilde arttığını, tomrukçuluk ve büyükbaş hayvancılığın göreceli rollerinin azaldığını belirtmek önemlidir. Dünyada yaklaşık 1,5 milyar insan mutlak yoksulluk içinde yaşıyor; bunların en az üçte biri, değişen tarım biçimleriyle uğraşan topraksız yoksullardır. Bu yoksulların sayısı artıyor, bu nedenle değişen ekimden artan zararlar beklemeliyiz.

Mesele şu ki, yoksulların ve topraksızların ihtiyaçlarını dikkate almayan tropik ormansızlaşmaya yönelik sözde çözümler hiçbir şekilde çözüm değildir; neredeyse her durumda yoksulların koşullarını daha da kötüleştiriyorlar. Ormancılıkta, balıkçılıkta, tarımda veya doğal kaynak çıkarmada, elbette ki, ulusal kaynak bozulmasının tek suçlusu yoksulluk değildir.

Diğer iki eksiklik, sürdürülebilir kalkınmayı engellemiştir: piyasa başarısızlığı ve politika başarısızlığı. Piyasa başarısızlığının etkili olduğunu uzun zamandır biliyoruz. Piyasa başarısızlığı, bir ekosistem tarafından sağlanan değerli hizmetler piyasalarda alınıp satılmadığında ortaya çıkar.

Örneğin, bozulmamış tropik ormanlar, akış kontrolü, toprak koruma, mikro iklim kontrolü ve hayvan yaşam alanlarının korunması gibi çok çeşitli hayati ancak ticarete konu olmayan ekolojik hizmetler sağlar. Bu tür hizmetler için organize bir pazar bulunmadığından, bunlar fiyatlandırılmaz ve bu nedenle aşırı kullanılır (boşa harcanır). Bununla birlikte, son yirmi yılda bu hayati hizmetlere değer verme konusunda bazı ilerlemeler kaydedilmiştir.

Ancak tekel, dışsallıklar, bedavacılık veya işlem maliyetlerinden kaynaklanan piyasa başarısızlıkları artık birkaç gizem içeriyor. Onlarca yıldır ekonomistler tarafından akıllara durgunluk veren bir uzunlukta incelendiler. Uzun zamandır piyasa başarısızlığının hikayenin önemli bir bölümünü oluşturduğu kabul edilse de, politika başarısızlıklarının veya hükümet başarısızlıklarının çevresel bozulmada da oldukça büyük olduğu artık çok daha fazla takdir edilmektedir.

POLİTİKA BAŞARISIZLIKLARININ ROLÜ

Gereksiz ekolojik ve ekonomik zararlara yol açan politika başarısızlığının başlıca nedenlerinden biri, politika yapıcıların çevresel olmayan politikaların çevresel sonuçlarını gözden kaçırma eğilimidir. Bugün bile, öncelikle çevresel olmayan hedeflere ulaşmayı amaçlayan politikaların çevre üzerinde büyük etkileri olabileceği hala geniş çapta kabul görmemektedir.

Çevre dışı politikalar arasında vergi politikası, döviz kuru politikası, sanayileşme politikaları, kredi, tarım ve gıda fiyat politikaları yer almaktadır. Afrika, Latin Amerika ve Asya’nın çoğunda, tarım, enerji, kentleşme ve endüstriyel hedeflerin peşinde koşmanın bir yan ürünü, toprak kaynakları, havza yönetimi, su kalitesi, kıyı balıkçılığı ve hayatta kalma üzerinde önemli aşındırıcı etkiler olmuştur.

Bu deneyimden, ulusların makul çevre politikaları izlemesinin yeterli olmadığını öğrenmeliydik. Çevresel olmayan politikaların ve kalkınma projelerinin çevresel etkilerine daha fazla dikkat edilmesi, yalnızca daha verimli kaynak kullanımı için değil, aynı zamanda daha adil dağıtılmış büyüme için de gereklidir.

Ekolojik felaketler hemen hemen her zaman ekonomik felaketlerdir; Romanya, Bulgaristan ve Arnavutluk’un son elli yıldaki deneyimlerinin gösterdiği gibi, düşük gelirli ülkelerde bunun tersi de sıklıkla doğrudur.

Çevresel olmayan politikaların çevresel zararlarını azaltan önlemlerin hem iyi ekoloji hem de iyi ekonomi olduğunu, yoksulluğun üstesinden gelmeye yardımcı olan politikaların ise hem iyi ekonomi hem de iyi ekoloji olduğunu görmek için çok az hayal gücü gerekir.

The post Kalkınma Ekonomisi – Ekonomi Ödevleri – Ekonomi Ödev Hazırlatma – Ekonomi Alanında Tez Yazdırma – Ekonomi Ödev Yaptırma Fiyatları – Ekonomi Ödev Örnekleri – Ücretli Ekonomi Ödevi Yaptırma first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).