Bazı yakın büyüme kaynaklarını incelemeden önce, bölgesindeki ana büyüme modellerini kısaca incelemek faydalı olacaktır. Bu bölümün çoğu Ekonomi Departmanı ile ortak çalışmaya dayanmaktadır ve destekleyici tablolar ve daha fazla ayrıntı başka bir yerde bulunabilir.

Devamında büyüme, GSYİH ve en yaygın olarak kabul edilen göstergeler olan kişi başına düşen GSYİH olarak ölçülmektedir. Bu önlemlerin refah ile eş anlamlı olmadığı ve çevresel veya sosyal kaygılar gibi ekonomik büyümenin tüm boyutlarını yakalamaya uygun olmadığı iyi anlaşılmıştır. Bununla birlikte, tüketim olanakları refahın önemli bir yönüdür ve gelir artışı genellikle çevresel ve sosyal konulara ve bunlarla başa çıkmak için tahsis edilen araçlara duyarlılığı artırır.

Büyüme modellerinde farklılık. 1990’larda ülkelerinin çoğunda GSYİH büyümesi yavaşlamaya devam etse de, eğilim bazı ülkelerde tersine döndü ve on yılın sonuna kadar devam etti. Büyüme ölçüsü olarak kişi başına düşen GSYİH kullanıldığında, benzer, ancak daha da vurgulanmış bir resim ortaya çıkıyor.

Ülkelerin büyüme performansları belirgin şekilde farklılaştı. Daha spesifik olarak, kişi başına düşen GSYİH büyüme oranlarının yayılması, 1980’ler ve 1990’lar arasında arttı. Bu varyasyonun önemli bir kısmı, büyüme oranlarının birkaç küçük ülkede, özellikle Danimarka, İrlanda, Hollanda ve Norveç’te toplandığı ve Fransa, Almanya, İtalya ve İsveç’te yavaşladığı Avrupa Birliği ülkeleri arasındaki daha büyük farklılıklardan kaynaklanmaktadır.

OECD çapındaki farklılıklar da Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya’da yüksek ve sürekli büyüme ve Japonya’da faaliyette keskin bir düşüş ile genişledi. Almanya’nın birleşmesi gibi özel koşullar ve Finlandiya, Kore ve Japonya’daki makroekonomik şoklar, bazı ülkelerde daha yavaş büyümeye katkıda bulunmuştur.

Avustralya, Danimarka, İrlanda, Hollanda, Norveç ve Amerika Birleşik Devletleri’nde büyümedeki hızlanma salt döngüsel bir olgu değildir. Trend döngüsü dökümü yapıldığında, kişi başına GSYİH’nın trend ve fiili büyüme oranlarının genel olarak tutarlı olduğu görülmektedir.

Emek kullanımı ve emek verimliliği. Kişi başına GSYİH’deki büyüme, nüfusla ilişkili olarak çalışılan saat başına GSYİH ve toplam çalışılan saat sayısına bölünebilir. Birinci bileşen, çalışılan saat başına GSYİH, emek üretkenliğinin toplam büyümesini ölçer; ikincisi, emek kullanımının bir ölçüsüdür.

Dolayısıyla, ülkelerin işgücü verimliliği kazanımları arasındaki farklar artarsa ​​ve/veya işgücü kullanım oranları farklılaşırsa, kişi başına GSYİH’deki büyüme oranları farklılaşacaktır. Zamanla, işgücü kullanım oranları ülkeleri arasında farklılık gösterme eğiliminde olmuştur ve bu, kişi başına düşen GSYİH’deki artan tutarsızlıklar için bir açıklama sağlamaktadır.

Daha fazla işgücü kullanımı, kısa ve orta vadede büyümeye önemli bir katkı sağlayabilir; 1990’larda Avustralya, İrlanda ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki büyümeden önemli ölçüde yararlandı.

Sınırsız olmamakla birlikte, özellikle gençler, ilk yaştaki kadınlar ve daha yaşlı işçiler arasında istihdam oranlarının düşük olduğu Kıta Avrupası’nda, daha yüksek emek kullanımı düzeylerinden daha hızlı büyüme potansiyeli tükenmekten uzaktır. Ayrıca, politika göç akışlarını etkileyebilir. Çoğu ülkesinde nüfus yaşlandığı ve göç akışlarıyla desteklenmediği sürece çalışma çağındaki nüfusun azalması muhtemel olduğundan, bu özellikle önemlidir.

Bazı ülkeler tarafından yakalanma. Ülkeler hızla büyüseler de büyümeseler de, kişi başına gelirdeki büyümenin büyük bir kısmı emek verimliliğindeki değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Kişi başına çıktı artışının hızlandığı birçok ülkede, bunun nedeni, daha yüksek emek üretkenliği ve daha fazla emek kullanımının birleşik etkisiydi.

Ekonomik büyüme nedir
Ekonomik büyümeyi belirleyen faktörler
Ekonomik büyüme Mahfi Eğilmez
Ekonomik büyüme Türkiye
Ekonomik büyüme Nasıl ölçülür
Ekonomik büyüme nasıl olur
Ekonomik büyüme ve KALKINMA nedir
Ekonomik büyüme ve KALKINMA

1990’larda en hızlı büyüyen ülkelerin birçoğu, özellikle Kore, İrlanda, Hollanda, Norveç ve Amerika Birleşik Devletleri, işgücü kullanımında olumlu kazanımlar elde etti. Ülkelerin emek üretkenliği artışındaki farklılıklar hakkındaki tartışmalarda, “yetişme” hipotezi sıklıkla gündeme gelmektedir.

Başlangıçta düşük gelir düzeyine sahip ülkelerin, önde gelen ülkeleri yakalayabilecekleri için sonraki yıllarda daha hızlı büyümeleri gerektiğini öne sürüyor. Bunun altında yatan fikir, daha az gelişmiş ülkelerin diğer ülkelerin teknolojisinden, bilgi birikiminden ve deneyiminden yararlanabilecek ve dolayısıyla işgücü verimliliği artışlarını nispeten hızlı bir oranda artırabilecek bir konumda olmasıdır.

Ampirik inceleme, yakalama hipotezinin bazı ülkelerin büyüme dinamiklerine katkıda bulunduğunu ancak hiçbir şekilde tüm ülkelerin değil. İrlanda, Kore, Polonya ve Portekiz’de kişi başına düşen GSYİH’deki ortalamadan daha yüksek büyüme oranları, 1990’ların başındaki nispeten düşük kişi başına GSYİH seviyeleri ile gerçekten tutarlıdır.

Aynı doğrultuda, İsviçre’nin kişi başına düşen üretimdeki yavaş büyümesi, ortalamanın üzerinde başlangıç ​​gelir seviyelerine uyuyor gibi görünüyor. Ancak, bu evrensel olarak büyümeyi açıklamak için bir faktör değildir. En belirgin şekilde, Amerika Birleşik Devletleri’nin genişlemesi, kişi başına en yüksek gelire ve çalışılan saat başına en yüksek çıktı seviyelerinden birine sahip ülke olmasına rağmen, uzun bir süre boyunca hızlandı.

Benzer şekilde, Danimarka, Hollanda ve Norveç için, yakalama hipotezi çok az içgörü sağlar, bu nedenle güçlü büyümenin itici güçlerinin başka yerlerde aranması gerekir. Ayrıca, Meksika gibi bazı ülkeler, kişi başına düşen gelir ve işgücü verimliliği nispeten düşük olmasına rağmen, bunu yakalayamadılar.

Bölgesinde kişi başına düşen GSYİH’deki önemli farklılıklar devam etmektedir. Oldukça fazla bir toparlanma yaşanmış olsa da, OECD bölgesinde kişi başına düşen GSYİH seviyelerinde hala önemli farklılıklar var.

Gelir dağılımında ABD başı çekerken, onu ABD seviyesinin %80-90’ı ile kişi başına düşen GSYİH ile Norveç ve İsviçre takip ediyor. Diğer tüm büyük ekonomiler de dahil olmak üzere diğer ülkelerinin çoğu, ABD düzeyinin %65-75’i düzeyinde gelir düzeyine sahiptir.

Yunanistan, Kore, Yeni Zelanda, Portekiz ve İspanya da dahil olmak üzere, bazıları son dönemde çok yüksek büyüme gösteren bir dizi düşük gelirli ekonomi bunu takip ediyor. Meksika, Türkiye ve eski merkezi planlı ekonomilerden ikisi (Macaristan ve Polonya) gelir dağılımının en altında yer almaktadır.

ABD’nin işgücü verimliliğindeki liderliği daha az belirgindir ve bazı ülkelerde işgücü verimliliği düzeyleri ABD’nin üzerindedir. Bu ülkelerdeki emek üretkenliği kazanımları büyük ölçüde düşük vasıflı işçilerin işten çıkarılmasını ve emek yerine sermayenin ikame edilmesini yansıttığından, bu, düşük emek kullanımı düzeyleriyle bağlantılı görünmektedir.

The post EKONOMİK BÜYÜME ÖRNEKLERİ – Ekonomi Ödevleri – Ekonomi Ödev Hazırlatma – Ekonomi Alanında Tez Yazdırma – Ekonomi Ödev Yaptırma Fiyatları – Ekonomi Ödev Örnekleri – Ücretli Ekonomi Ödevi Yaptırma first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).