İlk tanınan itfaiye kuvveti, ilkel yangın pompaları taşıyan kölelerden oluşan Roma’da örgütlendi. Bu itfaiyeciler Familia Publica olarak biliniyordu. Köleler, kendi güvenlikleri açısından yanıt vermekte gecikmediler. Çok sayıda feci yangından sonra, İmparator Augustus tarafından Vigiles Kolordusu kuruldu.

Vigiller, Vigillerde 6 yıl hizmet ettikten sonra özgürlük vaat edilen kölelerdi. Vigiles, her biri 1000 kişiden oluşan taburlara bölünmüş 7000 erkekten oluşuyordu. Her tabur, imparatora karşı sorumlu bir adam tarafından komuta edildi. Kovalar ve baltalarla donatılmış Vigiles, sokaklarda devriye gezdi ve yangınlarla mücadele etti.

Vatandaşları yangınlarına karşı dikkatli olmaları ve yangını söndürmek için evlerinde su bulundurmaları konusunda uyararak yangın önleme görevini de yerine getirdiler. Vigiles’i sürdürmenin maliyeti kamu fonlarından ödendi. Plansız yangınlar soruşturuldu ve yangınları çıkaran kişiler fiziksel cezaya çarptırıldı. Vigiles o kadar beğeni topladı ki, bir asır sonra özgür erkekler üye olmanın prestiji için katılacaktı.

Amerikan Yerleşimleri

Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilk yerleşim yeri Jamestown, bir yangın nedeniyle neredeyse başarısız oldu. Yeni Dünya’ya indikten sonra, yerleşimciler aceleyle hazır bulunan malzemelerden (fırça, çubuklar, kil ve çatı sazlığı olarak kullanılan çimenler) barınaklar inşa ettiler. Bu evler, ısınmak ve yemek pişirmek için büyük merkezi şöminelerle donatılmıştır.

Bacalar, kalın bir çamur veya kil kaplamalı fırça ve çubuklardan veya ahşap kalaslardan yapılmıştır. Bir süre sonra çamur ya da kil gevşeyecek ve sayısız ateşten iyice kurumuş bacalar alev alacaktı. Sazdan çatılar ve yapıların birbirine yakınlığı ile birleşince, koloni bir felaket tasarımıydı.

İlk kalıcı koloni 1607’de kuruldu. İlk yangını 1608 kışında izledi. Bu yangın, sömürgecilerin neredeyse tüm evlerini ve erzaklarını yok etti. Virginia’daki kışların sertliği nedeniyle, kolonistlerin çoğu maruz kalmaktan veya açlıktan öldü. Bugüne kadar, birbirine ya da yanıcı bitki örtüsüne yakın aralıklı yapıların birleşimi hala büyük yangınlara yol açmaktadır.

İlk yerleşimcilerin zamanında yangından korunma, çoğunlukla yapıları yıkarak yangın önleyiciler oluşturmaktan ibaretti. Kova tugayı da devreye girdi. Kasaba halkı toplanarak su kaynağı ile ateş arasında iki hat oluştururdu. Erkekler dolu kovaları ateşe doğru uzatır, kadınlar ve çocuklar yeniden doldurulmak üzere boş kovaları geri verirdi.

Yangınla mücadele Yöntemleri
Yangınla mücadele yönetmeliği
Yangınla Mücadele işareti
Yangınla mücadele Nedir
Aşağıdakilerden hangisi çalışanların yangına karşı sorumluluklarından değildir
Destek elemanı sayısı hesaplama
Çalışanların yangına karşı sorumlulukları nelerdir
Temel yangın eğitimi pdf

1647’de New Amsterdam valisi (daha sonra New York olarak değiştirildi) Peter Stuyvesant, yeni şehri yangından kurtarmak için ilk adımları attı. Ahşap veya alçı bacaları yasaklayan bir yapı yönetmeliği hazırladı. Birincil işlevi, yasayı uygulayarak ve bacaların uygun şekilde bakımının yapıldığından emin olarak yangını önlemek olan dört gönüllü itfaiye görevlisi atadı. İhlaller tespit edildiğinde gardiyanların para cezası almasına izin verildi. Cezalardan tahakkuk eden para, yangın ekipmanı satın almak için kullanıldı.

En büyük yangın tehdidi, insanlar uyurken yangınların iyi bir başlangıç ​​yapmasıydı. New Amsterdam, Boston ve diğer kasabalar sokağa çıkma yasağını kabul etti. Saat 21.00’de bir zil çalındı ​​ve tüm yangınlar sabah 4:30’a kadar söndürülecek veya üzeri kapatılacaktı. Stuyvesant bir adım daha ileri gitti ve bir yangın tespit edildiğinde alarm vermek üzere döndürülen ahşap gürültücüler taşıyan bir grup genci geceleri sokaklarda devriye gezmek üzere görevlendirdi. “Çıngıraklı saat” olarak tanındılar.

1666’da Büyük Londra Yangını şehrin neredeyse üçte ikisini yok etti. Yangın, beş gün boyunca devam etti ve kentin esas olarak ahşap çerçeve yapılarını tahrip etti. O sırada mevcut olan aletlerle savaşıldı kovalar, kancalar ve ilkel itfaiye araçları vb ile. Bu muazzam yangının bir sonucu olarak, şehir bir yapı yönetmeliği kanunu çıkardı.

Birçok yeni yangınla mücadele yöntemi ve mimari iyileştirmeler önerildi, ancak yasalaştırılmadı. Bunlara daha geniş caddeler, yeşil alanlar, bina aksaklıkları ve yanıcı olmayan malzemelerin kullanımı dahildir. Bu yangının en büyük etkilerinden biri yangın sigortası şirketlerinin kurulmasıydı. Bu fikir, diğerleri gibi, kısa sürede Yeni Dünya’ya yayıldı.

O zamanlar, Amerikan kolonilerindeki şehirlerin kendilerine ait iyi organize edilmiş yangın söndürme kuvvetleri yoktu. Yangın sigortası şirketlerinin sahipleri, organize bir yangınla mücadele gücüne ihtiyaç olduğunu ve bunun faydasını gördüler. Yakında sigortaladıkları mülkleri korumak için kendi itfaiye güçlerinin mevcudiyetini ilan etmeye başladılar.

Sigorta şirketi koruduğu binaların üzerine yangın işareti adı verilen bir levha yerleştirirdi. Bu bir kamu hizmeti değil de bir iş olduğu için, itfaiye ekipleri yangınları sadece sigortaladıkları işyerlerinde söndürürdü. Olay yerine gelirlerse ve sigortasız bir işse veya başka bir sağlayıcıya aitse, yanmasına izin verdiler.

1679’da Boston, Amerika’da kamu tarafından finanse edilen, ücretli ilk itfaiye teşkilatını kurdu. İtfaiyeye yardımcı olmak için karşılıklı itfaiye dernekleri adı verilen gönüllü kuruluşlar düzenlendi. Ben Franklin, karşılıklı yangın derneklerinin işleyişini gözlemledi ve 1736’da Philadelphia’da Union Volunteer Fire Company’yi örgütledi. Bugün de devam eden gönüllü itfaiyeciler fikrini onun tasarladığı kabul ediliyor.

İngiltere’de yangın sigortası şirketlerinin kendi yangın söndürme güçleri vardı. Amerika’da sigorta şirketleri kurtarma işi yaptı ama yangınla mücadele gönüllülere bırakıldı. Sigorta şirketleri, yangını söndürmek için ilk gelen şirkete ödeme yapacaktı. Bu, itfaiyecilerin şirketlerinden ve yeteneklerinden duydukları büyük gururla birlikte, gönüllü şirketler arasında şiddetli ve çoğu zaman şiddetli bir rekabete yol açtı.

Şehir su sistemleri, suyu taşımak için oyulmuş ahşap kütüklerden oluşuyordu. Her yarım blokta bir kütüğe yerleştirilmiş tahta bir tapa vardı. Bu tıkaç, yangınla mücadele için suya erişmek için çıkarıldı, böylece bize yangın bujisi terimini verdi. Yangında ilk suyu hangi şirketin alabileceğini görmek için büyük bir rekabet vardı. Bazı şirketler, çocuklara yangın mahalline yetişmeleri ve fişi diğer şirketlerden gizlemeleri için para ödüyordu. Bu çocuklara “çirkin çirkinler” deniyordu. Bir başka su kaynağı da yangınlar sırasında girişe izin vermek için kapakları kaldırılan sokakların altına kazılmış sarnıçlardı.

The post Bilinen En Eski Yangınla Mücadele – İş Sağlığı ve Güvenliği Ödevleri – İş Sağlığı ve Güvenliği Tez Yaptırma – İSG – İş Sağlığı ve Güvenliği Tez Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).