Önemli bir program yapısı kalır: prosedür. Rutin veya alt program olarak da bilinen prosedür, bir program metni parçasını etiketlemek için kullanılan bir mekanizmadır. Esas olarak soyutlama amacıyla kullanılır: metin parçasının ilgili özelliklerini ayırmak ve ilgisiz olanları unutmak. İlgilendiğimiz ana özellik şudur: programın elde ettiği etki nedir? Göz önünde bulundurmamak istediğimiz özellik, etkinin nasıl elde edildiğidir.

Burada listelenen son koşul mümkün olan en güçlü koşul değildir. z’nin değerinin ne olduğunu belirtmez; görünüşe göre bu, bu durumda alakasız bir ayrıntı olarak kabul ediliyor.

Bu program parçasını kullanırsak, yalnızca ön ve son koşulları bilmek isteriz ve kodun kendisiyle ilgilenmeyiz. Soyutlamanın, bir kara kutunun temel fikri budur: İçinde ne olduğu umurumuzda değil. Bu nedenle, bir prosedürün belirtimi, muhtemelen örnekteki X gibi mantıksal değişkenleri içeren bir ön koşul ve bir son koşuldan oluşur. Aşağıdaki gibi bir prosedür bildirimi yazıyoruz.

Ön ve son koşul, sözde prosedür gövdesinden önce ve sonra yazılır ve her şeyin önüne, prosedürün adını, yani pr’yi gösteren prosedür başlığı eklenir. (Belgelendirmeyi önemsiyorsanız, o zaman hem ön hem de son koşulu başlığın yakınına yazmak muhtemelen akıllıca olacaktır, çünkü bunlar en kolay bulunabilecekleri yerlerdir.) Köşeli parantezler I [ ve ] z yerel değişkeninin kapsamını çiziyorum. pr’yi bu şekilde tanımladıktan sonra yazabiliriz.

Prosedür bildiriminin olası bir uygulaması nedir? Prosedür gövdesinin ön koşulunun geçerli olduğu bir durumda, ifadenin yürütülmesi, gövdenin son koşulunun geçerli olduğu bir duruma yol açmalıdır. Bu, prosedür ifadesi için prosedür gövdesini yürüterek gerçekleştirilebilir ve prosedürler tam olarak bu şekilde uygulanır.

Prosedür pr, x ve y global değişkenleri üzerinde çalışır ve başka hiçbir şey için kullanılamaz. Farklı bir değişken çifti için aynı işleme ihtiyacımız olursa, x ve y yerine diğer değişkenleri koyarak aynı işlemi tekrar yazmamız gerekir. Prosedürlerin parametreleri, bu tür sistematik ikame ile ilgilenme amacına hizmet eder.

24’ü b’de saklamak için. Parametreler prosedürleri çok daha kullanışlı hale getirir. Parametreler nedeniyle çeşitli teknik zorluklar ortaya çıkar. Bu nedenle proeE!dure çağrısının kesin bir tanımını vermeye çalışalım. Prosedür p’nin, örnekteki gibi değer parametresi x ve referans parametresi y olduğunu varsayıyoruz. S, p’nin gövdesi olsun. İfadenin yürütüldüğünü varsayıyoruz.

x ve y arasındaki farka dikkat edin: y’nin nihai değeri b’de saklanır, ancak x’in nihai değeri a’da saklanmaz. Değer parametreleri ile referans parametreler arasındaki tek fark budur. Bunun bir sonucu, b’nin bir değişken olmakla sınırlı olması, oysa a’nın herhangi bir ifade olabilmesidir. Prosedür ifadesinin ve gövdesinin ikame ile eşdeğerliğinden şu sonuca varıyoruz.

Bu, bir prosedürün semantiğini tanımlamanın güzel bir yolu, ancak asıl noktayı kaçırıyor: p(a, b)’nin ön ve son koşullarını S gövdesine atıfta bulunmadan ilişkilendirmek istiyoruz. Bunun yerine, bunu şu şekilde formüle etmek istiyoruz: S’nin ön ve son koşullarının terimleri önemlidir.

Onlara sırasıyla U ve V diyelim: { U}S{ V}. U ve V, prosedür tanımı için sabittir, ancak B ve C bir aramadan diğerine farklılık gösterir. Hangi durumlarda V’nin c;’yi ima ettiğini bilmek isteriz. Genel olarak V, c anlamına gelmez;’ ikincisi, bazı prosedür çağrılarına özgü değişkenleri ve özellikleri içerebilir. Bu nedenle, sonuca varacak kadar güçlü ek bir A koşulu arıyoruz.

ktu. istatistik ve bilgisayar bilimleri dersleri
İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri Ders Programı
Bilgisayar Bilimleri mufredat
Bilgi işlemsel düşünme döngüsü modelleme boyutundan sonraki süreç
Bilgi işlemsel düşünmenin alt boyutları
Bilgi işlemsel düşünmeyi problem çözme süreçlerinden ayrıştıran nokta
Bilgi işlemsel düşünme becerileri
Makineleri kontrol eden yazılımların ortaya çıkışı

A’yı prosedür gövdesi S’ye karşı kontrol etmeden {A}S{A}’yı garanti edebileceğimiz bir koşul bulmak için kalır. Bu koşula: A şeffaftır. Böyle bir koşul, A’nın x ve y’den ve S tarafından değiştirilen tüm genel değişkenlerden bağımsız olmasıdır.

Bu bağımsızlığa ulaşmanın en kolay yollarından biri, S’nin x’i veya herhangi bir genel değişkeni değiştirmediği ve y’nin A’da oluşmadığı konusunda ısrar etmektir. Biraz daha genel bir kural şudur: x A, S’de bulunuyorsa S x’i değiştirmez. A’da oluşan herhangi bir genel değişkeni değiştirmez ve A’da y oluşmaz.

Bu kural, genel değişkenler listesini ve S tarafından değiştirilen değer parametrelerini prosedürün belirtimine dahil etmemizi gerektirir; bu, özlü bir ispat kuralına sahip olmamızı sağlar ve yine de iyi bir uygulama olarak kabul edilir. İşte kuralın bir özeti.

Prosedürün birden fazla referans parametresi varsa, karşılık gelen gerçek parametreler c ifadesi için farklı olmalıdır; Mantıklı olmak. Bunu, eşzamanlı atama bildiriminin benzer durumuyla karşılaştırın.

Şimdi {w=29}p(a,b){w= 29} olduğunu göstermeye çalışalım, ki bu bizim p(a,b) prosedürümüzde w’ye başvurulmadığı için yeterince kolay olacaktır. A uyarlaması olmadan bu imkansızdır, ancak A ile bunu yapabiliriz: A’yı w = 29 olacak şekilde seçin. A, p’nin gövdesi tarafından değiştirilen herhangi bir değer parametresi veya genel değişken içermediğinden, A şeffaftır ve biz prosedürler için kuralı uygulayın. Son koşulu kontrol etmeliyiz.

y parametremizin uygulanması, prosedür girişinde b’nin y’ye kopyalanmasını ve prosedür çıkışında y’nin (o zamana kadar değiştirilmiş olabilir) b’ye kopyalanmasını gerektirir. Bazen bir değer sonuç parametresi olarak adlandırılsa da biz buna referans parametresi adını verdik. Gerçek bir referans parametresi aşağıdaki gibi uygulanır.

Prosedür girişinde, b’nin adresi y’de saklanır. Gövdenin yürütülmesi sırasında, y’ye yapılan her başvuru, b’ye dolaylı bir başvuru olarak değerlendirilir. Örneğin, S’de y’ye atama, b’ye atama etkisine sahiptir.

Prosedür çıkışında hiçbir şey olmuyor. Referans parametrelerin avantajı kopya yapılmasına gerek olmamasıdır, bu özellikle y büyük bir matris gibi büyük bir veri yapısıysa önemlidir. Dezavantajı, her referansın daha fazla zaman gerektirmesidir.

Gerçek parametre b, prosedür kuruluşu tarafından incelenen veya değiştirilen genel değişkenlerden biri değilse ispat kuralımız her iki uygulama için de geçerlidir. Ve birden fazla referans parametresi varsa, bunlar çiftler halinde distin(:t) olmalı ve tümü, prosedür gövdesi tarafından incelenen veya değiştirilen global değişkenlerden farklı olmalıdır.

Özyineleme

Önceki bölümde tartışılan prosedürler için kural, ortak kullanımları için geçerlidir, ancak prosedürlerin bazen kullanıldığı başka bir yol vardır, yani yinelemeli olarak. Tüm yinelemeli programların yineleme olmadan yazılabileceği doğrudur, ancak yinelemeli çözüm genellikle zarif ve verimlidir. Modal özyinelemeye uygun prosedürler için ispat kuralımıza ne eklemeliyiz? Özyinelemenin bize verdiği tek sorun, tüm U ve V koşulları için olmasıdır.

Tüm biçimsel gerekliliklerimizi karşılıyor, ancak yapması gerekeni yapmadığını biliyoruz: prosedürün yürütülmesi, sonlanmayan bir yinelemeye giriyor ve bu nedenle V’yi tatmin eden bir durumda sona ermiyor.

The post Prosedürler – Bilgisayar Bilimleri Ödevleri – Bilgisayar Bilimleri Ödev Hazırlatma – Bilgisayar Bilimleri Alanında Tez Yazdırma – Bilgisayar Bilimleri Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).